การอบรมที่มีประสิทธิภาพ : หน้า 54/132

โดยไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์ตายตัว ขึ้นมาอีก จึงต้องตามใจกันหน่อย จนเกินไป ต้องรู้ว่าเมื่อไรควรตึง เมื่อไรควรหย่อน ในการอบรมสั่ง น สอนบางครั้ง ควรสอดแทรกอา รมณ์ขัน อารมณ์สบายตลอดการ ข่าวกันเข้าไป ไม่เกิดกับตนเองบ้าง ห้องประชุมเพิ่มสีสรรใหม่ที่มี เด็กมาร่วมวงประชุมด้วย ทุกคน เห็นแล้วก็ข่าา เอ้า...! ขำกันเข้า... อบรม พร้อมทั้งไม่ลืมเพิ่มเติม ก็แล้วไป โธ่... สร้างกรรมอันใดมา ไปถึงสถานที่อบรม ส่วนมากมักจะ เป็นต่างจังหวัดที่มีภูเขาสูงอากาศดี ซึ่งกว่าจะถึงก็เป็นเวลายามเย็น แล้ว..... ในการดูแลให้น้องเข้าที่พัก ได้ซักให้น้องๆ ได้ช่วยเหลือตนเอง และดูแลข้าวของส่วนตัว จะได้รู้ว่า เสริม คุณธรรม ความดี หรือประ เพณีอันดีงามให้ พวกเขาได้รับรู้ หนอ เราคุ้นเคย อะไรควรเอามา อะไรไม่ควรเอามา แต่ละวันก่อนอาหารมื้อเช้า มาแต่ชาติปางไหน ลูกใครก็ไม่รู้ แค่ จะตกก่งก่องกี่กนดิวมา วันเดียวทำไมหนู ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกระเป๋าใบโต ๆ ที่ต้องออกกำลังกันมากหน่อย เห็นแล้วก็น่ารักดี... เจ้าตัวเล็กตัว และ น่าา ไปใช้ใน สังคมสืบไป ตลอดทั้งกัน พวกพเสียง ถึงติดใจพี่ได้ขนาด น้อยต่างออกกำลังลากกระเป๋าใบ ก็จะเพิ่นความดิวของเด็กๆ น ใหญ่โตของตน พยายามดันเท่าที่ การกระทำา “เงาตามตัว” ใคร กำลังของตนจะกระทำได้อย่างแข็ง ด้วยการนําออกกำลัง เหล่านี้ย่อมได้ผลดี หนอช่างเปรียบ ขัน ทำให้นึกถึงการ์ตูนเรื่อง สโนไวท์ เทียบ แต่มีอีกค่า หนึ่งพี่ว่ ว่าเหมาะ จนบางครั้งเราอาจ รู้สึกประหลาดใจที่ กับหนูมากกว่าอีก คือค่าว่า “เหาปลา ฉลาม” ชอบชอบ แทบทุกครั้งที่เรา กายฮึดเส้นยืดลายเรียก หยิบยื่นให้กับเด็กๆ นาย่อย และป้องกันเส้น เด็กๆ เปลี่ยนแปลง ติดเส้นยืดเสียดบ่อย จากคนแปลกหน้ามาใกล้ชิดเรา ฟังดูแล้วได้อารมณ์ดี... นึกๆ ไป และติดตามอย่างชนิดไม่ยอมหนี ระหว่างเข้าห้องน้ำ... ตอนจะเข้า ห่างไปไหน แม้กระทั้งเวลาเข้า หนูยังทำท่าจะตามเข้ามาด้วยเลย ห้องน้ำก็ตาม ดังตัวอย่างที่เกิดขึ้น “ผอ! ผอ!... เรื่องนี้นอกเหนือ จริงกับพี่เลี้ยงคนหนึ่ง.... ๓ ทุ่มแล้ว วันนั้นเป็นเวลา ได้เวลาประชุมพอดี แต่น้องน้อย คนดียังยืนเกาะชายเสื้อไม่ยอม ปล่อยอยู่เลย กับคนแคระทั้งเจ็ด ตอนที่เหล่าคน แคระกำลังทำงานกันอย่างเบิกบาน ความรู้สึกตอนนี้เหมือนทหาร ที่กำลังเข้าสู่สนามรบ... ความตื่น เต้น ความท้าทายเกิดขึ้นทุกขณะ จุดมุ่งหมายคือธงชัยอันโบกสบัด อยู่เบื้องหน้า ในคืนนั้นไม่มีกิจ กรรมอะไรนอกจากให้เด็กทานข้าว จัดของและพักผ่อนกันตามอัธยาศัย ความสามารถ” แต่น้องหนูก็ไม่วาย ลงเสียงตามเข้ามา การเรียนรู้เริ่มต้นในเช้าวันใหม่ เข็มนาฬิกาบอกเวลาตีห้าครึ่ง เสียงเพลงก็ดังขึ้นพร้อมการปฏิบัติ ... “พี่ ขา... จาเสร็จหรือยังค้า “พี่ ขา ...จาเสร็จหรือยังค้า “รอเดี๋ยวค่ะ.... อีกแป๊บนึง” ใจ “เอ...มีแววว่าจะสลัดยาก” นึกอยากจะอยู่ในนี้นานๆ แปลกจัง ลองคุยดีๆ พูดจาด้วยคำหวาน ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ แท้ๆ แต่ ประกอบกับเหตุผลที่น่าเชื่อถือนา ทำไมกลับให้ความรู้สึกที่เป็นอิสระ นับประการก็ยังได้รับการยืนยันว่า ได้ก็ไม่รู้ ? “ม่ายอาว....หนูจาปายด้วย...” บรรยากาศของการอบรมเริ่ม หน้าที่ของเหล่าพี่เลี้ยงที่คอยปลุก น้องๆ ให้ตื่นจากนิทราลุกขึ้นมา รับวันใหม่อันสดใส... เด็กๆ ล้าง หน้าล้างตากัน บางคนก็ยังเมาขึ้ ตาไม่สร่าง ต่างเดินโซซัดโซเซเร หาที่นอนต่อก่อนไปทำกิจกรรม จน กระทั้งพี่เลี้ยงคนเก่งของเราต้องให้ และด้วยกลัวว่าจะเกิดการหลั่งน้ำตา ทวีความเข้มข้นก็เมื่อเราเดินทาง สัญญาณนกหวีด วารสาวกัลยาณมิตร ๕๒ พฤษภ า ค ม ๒๕๔๑