การเดินทางไปหาดมุกแก้ว : หน้า 99/132

หลวงฒิท่านก็ธ 10 บอทมุม!วิวา ให้นิโคบา พรุ่งนี้ธิรวอ:ซิงิมี ชีวิตอQ3ธปส่วก็ไม่รู้ ที่ธธมๆ ก็คือวิบิน [ราÒงมึซึวิ®!อรู ฮธสะเการตชุ®! กิตฮกวรหิววิบิที่เห ที่สุ®" หลวงพ่อหิวมเ0800 บอกมม่าวว่า ^หีธิวิกฑูฑภวิบิวิว พรุ่งนี้เราจะส่งับ ธวตอฟธัยปลิวกิเม ที่แม่ๆ ก็คือวิบิบี้ ธรายังบี6วิ®เอย์ แ&หาธหะต กิต่อการหิววิบิบเหต หลังจากที่ไปชมสวนดอกไม้ได้ไม่นาน พระเดชพระคุณหลวงพ่อได้ เมตตาให้นักเรียนอภิญญาได้ไปหาดมุกแก้ว ที่ จ.ตราด ไป ๓ วัน ๒ คืน คะ นั่นก็ดีใจเพราะไม่ได้ไปทะเลมานานแล้ว ครั้งนี้ได้ไปดูปะการังด้วยค่ะ มีหลายสีดี ไปกับพี่ๆ ที่อยู่ทีมบอกบุญและต้อนรับเค้าภาพ ตอนที่ไปนุ่นก็ ตรึกถึงองค์พระเป็นช่วงๆ ที่หาดมุกแก้วมีห้องปฏิบัติธรรมที่สงบและสวย มากค่ะ ถ้าคุณแม่ได้มาเห็นก็คงจะชอบ หาดมาแก้วนี้คุณน้าสุมิตร-คุณศิริพร ด่านวนิช เป็นผู้ถวายแค่หลวงพ่อ เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมที่งดงามค่ะ ใครได้มาก็คงจะนึกองค์พระได้ง่าย มองท้องฟ้ามองทะเลแล้วรู้สึกว่า ความใหญ่โตกว้างขวางทำให้ลูสบายตาสบายใจ แค่ที่ได้ดูปะการังนี้ ไปดูที่ เกาะช้างค่ะ น้ำใสมากที่แนวน้ำตื้นก็มีปะการัง แต่กว่าจะมาถึงเกาะได้ก็นั่ง เรือนาน ระหว่างที่อยู่บนเรือ นุ่นก็แอบกระซิบพี่กุ้งว่า ถ้าเราว่า เป็นต้องว่าย น้ำกันกลางทะเลนี้ จะมีใครแบกเป้ไปด้วยไหม พี่กุ้งบอกไม่มีหรอก ก็ทิ้ง กันหมดแหละ นั่นก็คิดว่าคงจะเป็นอย่างนั้นละคะ ทรัพย์สมบัติข้างนอกไม่ มีค่ามากกว่าตัวเราไปได้หรอกเป็นของนอกกาย หากยังไม่ตายก็หาใหม่ได้ ไม่ใช่สั่งสําคัญที่น่ายึดติดมากนักนะคะ อริยทรัพย์ภายในต่างหากที่สำคัญ และทรงคุณค่า เป็นทรัพย์ที่ควรน่าติดตัวไม่ให้ได้ จะเป็นที่พึ่งของเราทั้ง ในภพนี้และภพต่อไป ตอนนี้นั่นก็กำลังซีกนึกองค์พระไปเรื่อยๆ ยังไม่คุ้นเท่าไหร่คะ แต่ จะพยายามใหม่ เมื่อประมาณเดือนกุมภาพันธ์ ต้นๆ เดือน นั่นก็นึกจน เห็นองค์พระได้ชัดและนั่นคง พอมาเตรียมงานมาฆะก็ค่อยๆ เลือน เพราะ ไม่ได้จรดใจไว้ พอหยาบลงนั้นถึงรู้ว่า ตอนนั้นใจมันนิ่งๆ แล้ว แต่ตอนนี้ ไม่ค่อยนิ่งจะใกใหม่ค่ะ ต้องให้กำลังใจตัวเองก่อน ไม่อย่างนั้นคงรู้สึกว่า ยากและไม่อยากทำก็ต้องคิดว่าไม่ยากและเราท่าได้จะได้มีความเพียรมากขึ้น ความคิดก็เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลต่อตัวนั่นเองอย่างไม่น่าเชื่อ นั่นเคยลองตอน ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อสอนให้นุ่นคิดถึงความตายทุกวัน ว่าเราจะตาย เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือ วันนี้เรามีชีวิตอยู่ และการหยุดคือการท่าวันนี้เห่ ดีที่สุด ในใจ นตอนนั้นคิด คือไม่ถึงกับคิด แต่เป็นความรู้สึกเชื่อนั่นลึกๆ ว่าถึงอย่างไรเราไม่ตายตอนนี้แน่ น่าจะอยู่ไปจนแก่ แต่เมื่อหลวงพ่อบอก ให้คิดไปบ่อยๆ จะได้รู้สึกอย่างนั้น นั่นก็ลองไปคิดดู คิดทั้งๆ ที่เชื่อนั่นว่า คงจะไม่ตายตอนนี้แน่ แต่ก็กคิดทุกวัน ?ถไปไม่กี่วัน ก็รู้สึกว่าเราไม่ได้ นึกถึงอนาคตนึกถึงแต่วันนี้ ใจมันเปลี่ยนโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้ ตอนนั้น?กนึกจนถึง ช่วงเตรียมงานก็ค่อยๆ ลืม?กค่ะ ตอนนี้จะลึกใหม่ค่ะอีก ๑ เดือน ก็จะครบ ๓ ปีที่เป็นนักเรียนอภิญญาแล้วค่ะ แม้ว่าต่อไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ตาม พฤษภาคม ๒๕๗๒ ๗๗ วารสารกั&ยาณมิตร