ความปรารถนาของพระกุมาร : หน้า 7/96

ไม่ได้พร่องด้วยกามทั้งหลายเลย และไม่มีใคร เบียดเบียนหม่อมฉันด้วย แต่หม่อมฉันปรารถนา จะทำที่พึ่งที่ความแก่และความตายครอบงำไม่ได้ พระเจ้าข้า” พระกุมารทูลขอบรรพชาอยู่เรื่อย ๆ พระบิดา ตรัสห้ามทุกครั้ง ต่างก็วิงวอนขอร้องซึ่งกันและกัน แม้มหาชนในที่นั้น ก็พากันทูลอ้อนวอนไม่ให้พระโอรส บวชเช่นกัน พระกุมารยุธัญชัยได้ทูลพระบิดาว่า “พระองค์อย่าทรงห้ามหม่อมฉันเลย อย่าให้หม่อม ฉันต้องมัวเมาอยู่ในกามอันเป็นไปในอำนาจแห่ง มัจจุราชเลย พระเจ้าข้า” ฝ่ายพระมารดาพอทราบข่าวก็รีบเสด็จมาจาก พระตำหนัก และวิงวอนว่า “อย่าบวชเลย แม่ ปรารถนาจะเห็นเจ้านาน ๆ” พระกุมารตรัสบอกว่า "น้าค้างบนยอดหญ้า เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นก็เดือด แห้งไปฉันใด อายุของมนุษย์ทั้งหลายก็ฉันนั้น ขอ ทูลกระหม่อมแม่อย่าทรงห้ามเลย พระเจ้าข้า” แม้ พระมารดาตรัสอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า พระกุมารก็ ไม่ทรงเปลี่ยนพระทัย จึงทูลพระบิดาว่า "ขอให้ช่วย กราบทูลพระมารดาให้เสด็จขึ้นสู่ยานเถิด อย่าได้ ทำอันตรายแก่ข้าพระองค์ ผู้กำลังจะทำกรณียกิจ ที่รีบด่วนเลย” ในที่สุดพระมารดาก็ต้องจ่ายอม อนุโมทนาในการเสด็จออกบวชของพระโอรส ขณะนั้นเอง อิฏฐิลกุมารผู้เป็นพระอนุชา เห็น ปณิธานอันยิ่งใหญ่ของพระเชษฐา จึงทรงขออนุญาต ออกบวชด้วย จากนั้นทั้งสองพระองค์พากันเสด็จ ออกจากเมือง มุ่งตรงสู่ป่าหิมพานต์ สร้างอาศรม อันน่ารื่นรมย์ และได้บวชเป็นฤาษี ทำฌานและ อภิญญาให้เกิดขึ้น เลี้ยงชีพอยู่ด้วยผลหมากรากไม้ ในป่า ท้าความบริสุทธิ์ตลอดพระชนม์ชีพ ครั้นละโลก ไปแล้วต่างมีสุคติภูมิเป็นที่ไปในเบื้องหน้า เมื่อจบพระธรรมเทศนา พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ๕