การเดินธุดงค์และการต้อนรับจากชาวบ้าน : หน้า 46/96

ยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ จากจีวรเปียก จนจีวรแห้ง รู้สึกสุขใจในทุกย่างก้าว ครั้นพอเลย ช่วงบ่ายย่างพลบค่ำ อากาศกลับเย็นลงมากราวกับ ฤดูหนาว แต่พระธรรมทายาททุกรูปต่างเดินธุดงค์ ด้วยความเป็นระเบียบเรียบร้อยและพร้อมเพรียง ตลอดระยะทาง ทันทีที่คณะพระธุดงค์เดินเข้าสู่เขตหมู่บ้าน ภาพที่สร้างความประทับใจให้กับเหล่า แห่งหนึ่ง ภาพที่สร้าง พระธรรมทายาททุกรูปเป็นอย่างมาก คือชาวบ้าน แทบทุกหลังคาเรือนต่างพากันเอาเสื่อ ผ้าขนหนู ผ้าเช็ดหน้า บางคนก็เอาเสื้อตัวเก่ง ออกมาปูลาด ไปบนพื้นถนน เพื่อให้พระธุดงค์เดินผ่าน โดยเฉพาะ ผู้สูงอายุ ปู่ย่า ตายาย ที่นั่งรอด้วยความอดทน พอพระธุดงค์เหยียบไปบนเสื่อ โยมลุง โยมน้า ก็เอา น้ำรดลงมาบนหลังเท้า ล้างเท้าและเช็ดเท้าให้พระ โยมป้า โยมยาย และเด็กผู้หญิงก็เอาดอกคูนซึ่งเป็น ดอกไม้พื้นบ้านมาโปรยตลอดบนทางเดิน พระธรรม ทายาทรูปหนึ่งเล่าว่า “ยังจำความรู้สึกตอนที่น้ำขันแรกรดลงบน หลังเท้าได้ รู้สึกขนลุกซูซันไปทั้งตัว ไม่คิดเลยว่า ญาติโยมจะให้ความสําคัญกับพระสงฆ์ถึงขนาดนี้ ตอนนั้นความเหนื่อยความร้อนหายไปจนหมด มีแต่ ความปลื้มใจ เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก แล้ว ญาติโยมไม่ได้มารอรับแค่ต้นทางเท่านั้น แต่พากัน ออกมาต้อนรับอย่างนี้เป็นแถวยาวเป็นระยะ ๆ ไป จนถึงทางเข้าวัด เลยไปจนถึงบันไดศาลาวัดกันเลย เสร็จแล้วชาวบ้านก็พร้อมใจกันขึ้นไปบนศาลา เพื่อ รอสวดมนต์ทำวัตรเย็น แต่บังเอิญว่าคืนนั้นไฟดับ ถึงอย่างนั้นชาวบ้านก็ไม่ยอมกลับบ้าน พร้อมใจกัน สวดมนต์นั่งสมาธิท่ามกลางแสงเทียน เป็นภาพที่ ปลื้มมาก ๆ ชาวบ้านก็ปลื้ม พระธุดงค์ก็ปลื้ม ในใจ อาตมาก็คิดว่าจะต้องปฏิบัติตัวให้ดียิ่งขึ้น จะทำศีล ให้บริสุทธิ์ ให้สมกับศรัทธาของญาติโยม ซึ่งไม่ได้ กราบไหว้ที่ตัวเรา แต่ไหว้ที่ความมีศีลและความดี ของเรา” วันที่สองของการปักกลดธุดงค์ เริ่มต้นเช้าวัน