กำลังใจและความอดทน : หน้า 84/96

นานมาแล้ว ผมเคยได้ฟังหลวงพ่อเล่าถึงการได้รับพรให้ขออะไรก็ได้หนึ่งข้อ ครั้งนั้นหลวงพ่อท่านขอพรให้ตัวท่านเองมีความอดทน ผมไม่ทราบเหตุผลอื่นใดที่จะเสริมว่า ทำไมถึงหลวงพ่อถึงคิดขอพรแบบนี้ แต่เท่าที่สังเกตเห็น ไม่ว่าปัญหาหรืออุปสรรคใดที่เกิดขึ้น ต่างก็พ่ายแพ้ต่อเกราะความอดทนที่หลวงพ่อนำมาใช้ ผมไม่แน่ใจว่าพรที่ท่านเคยขอไว้นั้น มีส่วนช่วยเพิ่มความอดทนให้แก่ท่านมากขึ้นกว่าเดิม เพียงใด แต่ที่ผมแน่ใจจากการสังเกตเห็นมาตลอดถึงความอดทนที่เพิ่มขึ้นเ ล้วนมาจากคำ ๆ นี้ กำลังใจ ๆ อดทนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ของท่าน กำลังใจ คือพละกำลังช่วยเสริมความอดทนให้แข็งแกร่ง อาศัยการดูแล หมั่นรดน้ำใส่ปุ๋ย และปุ๋ยของกาลังใจชนิดหนึ่งนั้นเกิดจากกำาลังความคิด "ปุ๋ยความคิด” ช่วยบำรุงกำลังใจให้มีความอดทนเพิ่มมากขึ้น ปุ๋ยความคิดสูตรพิเศษสูตรหนึ่งที่หลวงพ่อท่านเคยแนะนำให้รู้จักนำมาใช้ ผมตั้งชื่อเรียกตามประสาผมเองว่า “ปุ๋ยสูตรอนาคต ท่านบอกว่า กำลังใจนั้นยิ่งใช้ยิ่งมี ให้ใช้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องประหยัดและไม่ต้องกลัวหมด เพราะกำลังใจในอนาคตของเรายังมีอีกมากมาย ให้เราได้ดึงเอามาใช้ฟรี ๆ ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย นอกจากสูตรอนาคตแล้ว สูตรดิตเข้ากลางก็เป็นอีกสูตรหนึ่งที่นักสร้างบารมีจ่าเป็นต้องใช้ เพราะเป็นต้นแหล่งพลังภายใน เพื่อจะได้มีสติและดวงปัญญามุ่งตรงสู่เป้าหมาย ใช้สูตรนี้สม่ำาเสมอจะช่วยให้ไม่หลุดออกนอกเส้นทาง ยังมีปุ๋ยความคิดอีกหลายสูตร ที่น่านำมาทดลองใช้ อย่างเช่น สูตรคิดตามจริง และสูตรคิดเข้าข้าง หลายวันก่อนพี่อุปัฏฐากคนหนึ่งเล่าเรื่องเกี่ยวกับความหลงลืมของตน ในการผสมนํ้าร้อนลงไปในแก้วสุดท้ายเพื่อถวายให้หลวงพ่อ แม้เหตุเกิดจากความรีบร้อนจนหลงลืม ซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่เหตุการณ์นี้ทำให้พี่อุปัฏฐากคิดตอกย้ำหนักมากขึ้นว่า เราชักเริ่มจะแก่แล้ว แต่ความคิดของหลวงพ่อกลับตรงกันข้าม ท่านมองว่ายังไม่แก่ อายุแค่นี้ท่านคิดว่ายังอยู่ในวัยละอ่อน เราทุกคนคิดเหมือนกันว่า นี่เป็นคำที่หลวงพ่อท่านให้กำลังใจ เพราะถ้าคิดตามความจริงแล้ว ต่อให้เข้าข้างตัวเองอย่างไรก็ตามว่ายังละอ่อนอยู่ แต่คนวัย ๔๐ กว่า ๆ เข้า ๕๐ อย่างนี้ คงไม่มีวัยรุ่นกลุ่มไหนยอมรับเข้ากลุ่มด้วยแน่ ๆ อย่างนี้แล้วทำไมหลวงพ่อถึงคิดว่าพวกเรายังละอ่อน ทั้งนี้คงเป็นเพราะท่านมองตามความจริง เมื่อเทียบกับผู้ที่มีอายุยืนยาวในอดีต หลวงพ่อเคยเล่าเรื่องที่ผู้เป็นพ่อพาลูกชายไปฟังธรรมให้ฟังบ่อย ๆ ๆ ขณะที่ลูกชายฟังธรรมไปเพลิน ๆ แล้วเกิดเคลิ้มนั่งหลับ พ่อหันมาเห็นเข้าจึงเอ็ดเจ้าลูกชายว่า เอ็งมานั่งหลับอย่างนี้ได้อย่างไร เอ็งอายุเพิ่งแค่ ๔๐ กว่า อย่ามาทำสะเงาะสะแงะ ข้าอายุ กว่า ๑๐๐