การตั้งจิตอธิษฐานในการปฏิบัติธรรม : หน้า 27/132

"ในเมื่อเรามีจิตใจงาม จักเดิมอายุเสมอมา เราได้ปฏิญาณตนบวชตาย ขออย่าให้ตายในระหว่างก่อนบวช บัดนี้ได้บวชลากมาถึง ๔๕ พรรษา ย่างเข้าพรรษานี้แล้ว ฤภาพแกความประสงค์ของเราแล้ว บัดนี้ของจริงที่พระพุทธเจ้าท่านรู้ ท่านเห็น เรายังไม่ได้บรรลุ ยังไม่รู้ ไม่เห็น สมควรแล้วที่จะต้องกระทำอย่างจริงจัง เมื่อถกลงใจได้ดังนี้แล้ว วันนั้นเป็นวันกลางเดือน ๑๐ แล้วเข้าโรงปฏิบัติแต่เวลาเย็น ตั้งสัจจะจากฐานแน่นอนลงไปว่า ถ้าเราสงไปครั้งนี้ไม่เห็นธรรมพิพุทธเจ้าต้องการ เป็นอนุโมลูกจากที่จมหมดชีวิต" นอกจากความตั้งใจจ้างนี้แล้ว พระเดชพระคุณหลวงูปี้ตั้งจิตอิสฺฐฐานว่า หากฎุธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว "จะขอเป็นทายาทของพระศาสนาไปตลอดชีวิต" จากนั้น พระเดชพระคุณหลวงปู่ ก็ทำความเพียรตามสัจจะที่ตั้งไว้ และเข้าสู่พระรัตนตรัยในตัว (พระธรรมกาย) กลางดึกคืนนั้น การแสวงหาธรรมะของท่านด้วยการ "ยอมตายแต่ไม่ยอมแพ้" กลายเป็นแบบอย่างในการสร้างบารมีนิดินเอาชีวิตเป็นเดิมพันแก่ศิษยานุศิษย์ของท่านในยุคต่อๆ มา *๕ ปี นับจากวันจิตอธิษฐานออกบวช กันยายน ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๒๕