คันธาราชาดก: การเตือนกันเป็นของยาก : หน้า 36/131

คันธาราชาดก การเตือนกันเป็นของยาก "ท่านทิ้งหมู่บ้านที่บริบูรณ์ ๑๖,๐๐๐ หมู่ และคลังที่เต็มด้วยทรัพย์มาแล้ว บัดนี้นั่งจะทำการสะสมอยู่อีก" "ท่านละทิ้งที่อยู่คือคันธารัฐ หนีจากการปกครองในราชธานี ที่มีกัทรัพย์พอเพียงแล้ว บัดนี้นั่งจะปกครองในที่ี้อีก" "ดูต่อท่านวิเทหะ เรากล่าววรรณะความจริง เราไม่ชอบวรรณความไม่จริง เมื่อเรากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ บาปก็ไม่ประโยชน์เรา" "คนอื่นได้รับความแค้นเคือง เพราะคำพูดอย่างใดอย่างหนึ่ง ถึงแม้ว่าคำพูดนั้นจะมีประโยชน์มาก บางทีก็ไม่ควรพูด" "ผู้ถูกตำเตือน จะแค้นเคียงหรือไม่แค้นเคียงตามแต่เกิด จะเขียนทิ้งเหมือนโปรยแกลบทั้งก้อตาม เมื่อเขากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ ขึ้นชื่อว่าบาปย่อมนไม่ประโปะเปื้อน" "ถ้าสัตว์เหล่านี้ไม่มีปัญญาของตนเอง หรือวินัยที่ศึกษาดีแล้วไซร้ คนจำนนมากก็จะเที่ยวไปเหมือนกระอียดอย่างไปในป่า ฉะนั้น แต่เพระเหตุที่วีรชนบางเหล่าศึกษาดีแล้ว ในสำนักอาจารย์ฉะนั้นวีรชนผู้นั้นก็เพียรที่ได้แนะนำแล้ว จึงมีจิตตั้งมั่นเที่ยวไปอยู่" www.dattajeewo.com