ปฐมบทแห่งคันธรชาดก : หน้า 38/131

ปฐมบทแห่งคันธรชาดก พระคาถาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ เภัสชะสิ้นบริวารสีขาวบท สีขาวบทว่าด้วยการทำการสะสมงสัง แล้วจึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า ทุตวา คามสุนาสนี ดังนี้ แม้แต่การสะสมยา พุทธองค์ยังไม่ยอมเลย ยาตของพระ ขั้นต้นคือฉี่ของตัวเอง ไม่อย่างนั้นต้องร้องหาอห้องยา จะเดินงดง์ ต้องแกะเป็นไปด้วยก็ยงไม่ใช่ แล้วต้องทำอย่างไร ต้องดูแลตัวเองให้เป็นก่อน หนาว-ร้อน หิว-กระหาย ปวดอึ-ปวดฉี่ ถ้ายังดูแลสุขภาพตัวเองไม่ได้อย่าไป ยกเว้นเป็นดุงค์สำหรับผู้ฝึกตัวเอง ไปฝึกระหว่างเดินงดง์ก็แบบนั้นถึงไป ก็เรื่องเกิดขึ้นแล้วที่กรุงเทพฯ ความผิดกล่าวว่า เมื่อท่านปิลินทวัจฉะไปพระราชวังเพื่อปล่อยคนตระกูลผู้รักษาอาราม แล้วสร้างปราสาททองถวายพระราชด้วยกำลังฤทธิ์ คนทั้งหลาย เลื่อมใสพากันส่งงสังทั้ง 5 ไปถวายพระเกษะ ท่านแจกจ่ายงสังเหล่านั้นแต่บริษัท แต่บริษัทของท่านมีมาก พวกเขาเก็บของที่ได้ ๆ มาใส่เต็มกระถางบ้างมีบ้าง ถลกบาตรบ้าง คนทั้งหลายเห็นเข้า พากันยกโทษว่า สมณะเหล่านี้มาก เป็นผู้รักษ์ลังภายใน