การเตือนกันในองค์กรเพื่อความสุข : หน้า 122/131

เรื่องนี้ทำให้ลูกชาบชี้ว่าการหาครูดี การอยู่ใกล้กันแบบสำคัญมาก ข้อบกพร่องนี้ลูกก็เห็นตัวเองและพยายามปรับ แต่งด ได้ดิน ๆ หน่อย ๆ เมื่อได้สัมผัสสิ่งนี้จาก ผอ. มันสัมผัสเข้าไปถึงใจและเปลี่ยนได้เองด้วยใจสบาย ๆ ไม่ต้องบังคับ ไม่ต้องฝืน เพียงแค่มีสติเตือนตัวเอง หรือถึงบรรยากาศที่ได้เห็นต้นแบบจากท่านก็ทำได้เองเลยค่ะ" "สิ่งที่ลูกทำได้บ้างไม่ได้บ้าง คือ การเตือน ถ้าลูกเตือนใครแล้วเขาย้อนกลับมา ทำให้เราขุ่นมัว ก็จะไม่เตือนอีก ไม่รู้จักกันอีกเดินผ่านไป เรื่องนี้ลูกจะแก้ไขเจ้าค่ะ" "ลูกขอกราบเรียนถามหลวงพ่อว่า อะไรเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้การเตือนกันไม่กลายเป็นการจับผิด เพื่อถูกจะได้เตือนกันอย่างพอเหมาะ และไม่กลายเป็นสงเคราะห์ใครค่ะ" คุณค่าของการอยู่ด้วยกันก็คือการเตือนกัน ถอยอยู่ด้วยกันแล้วเตือนกันไม่ได้มองอยู่ด้วยกันทำไม ถ้าปล่อยให้ใครผิดก็ผิดไปในที่สุดก็ระทบกัน และจะเปราะบาง ต่างคนก็มีแผลเต็มตัว กลายเป็นวัวสันหลังหอ อีกานิมาร้องกา ก มันจะมิจฉาหรือไม่ก็ระแวงไว้ก่อน แค่ระแวงแบบนี้ไม่มีความสุขแล้ว ถ้าไม่เตือนกัน ก็อยู่ในสภาพวัวสันหลังหอ ต่างคนต่างช้อนดาบไว้รอยิ้มพร้อมจะเชิดจะเฆยนกัน ในหน่วยงานของรัฐที่ไม่ค่อยสมาคมกัน เพราะไม่มีใครเตือนกัน