การจัดการกับความโกรธและอาบัติ : หน้า 90/131

๗. เมื่อถูกโจมตีด้วยอาบัติล่าวว่า ผมไม่ได้ต้องอาบัติเลย ๆ เธอใช้ความนุ่มนิ่มชี้ขาดดีดัดใจ เหมือนมักถูกแทง ไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า ไม่ถอยหลัง ยืนเฉยเหมือนเสาเข็มอย่างนั้นเอง อันนี้คือดีเริ่ยบ ๘. เมื่อถูกโจมตีด้วยอาบัติยอมกล่าวว่า ทำไมหนอ ท่านมีอายุทั้งหลายจึงชอบหารือในตัวผมนัก บัดนี้ ผมกำหนดออกคืนสีขาแล้ว ขอบท่านทั้งหลายจงเบาใจคิด สะบัดตัวออกไปเลย เหมือนม้าที่ถูกแทงอยู่ คูเข่าหน้า เท้าหลัง ลงนอนทับเท้าทั้ง ๔ เตือนไม่ได้ ไม่ให้ใครเตือน รู้ว่าผิด แต่อย่มไม่ได้ที่จะให้ใครว่าตัวผิด นี้คือโทษของความโกรธ เพราะคิดว่าตัวเองเจ่ง ตัวเองอยู่มาก่อน การศึกษาดีกว่า หรือพ่อแม่ใหญ่ พวกนี้ถือว่าดีดีไหม ฝาไว้ อย่าให้โกรธ ปัญญามีเท่าไหร่ เอามาใช้ไม่ได้เลย ก็เสส โลก โกรธ ของ บง ปัญญามิดเลย สิ่งที่เราเรียนรู้ ปัญญาที่เรียนอยู่ ชาติหน้าก็กลับมาใช้ได้ แต่ถ้ามีเถลสมาบบัง ปิดมิดหมด ดังนั้นถอยให้ชาติต่อไปเรียกกลับมาใช้ได้ง่าย ๆ จะทำอะไร ก็ทำด้วยความปรารถนาลูกนะ "อย่าให้โกรธ ปัญญามีเท่าไร เอามาใช้ไม่ได้เลย ก็เสส โลก โกรธ หลง บงปัญญามิดเลย"