การเข้าใจธรรมะและการวินิจฉัยตนเอง : หน้า 55/131

วิทยาภูษ ภูถูก่านออยู่เองนี้ ทนคำตําหนิไม่ได้ กลายเป็นปฏิปักษ์ไป เมื่อจะแ้งว่า ข้แต่ท่านอาจารย์ ท่านไม่เห็นโทษของตัวเอง เห็นแต่โทษของผมอย่างเดียว ท่านดําริว่า เราจะประโยชน์อะไรร่วมกับคนอื่นที่ตําหนิเยาเรา เราก็ถกตําหลวตนเองทอดทิ้งราชสมบัตออกบวชแล้ว แต่วันนี้ดูในทํานายจึงตํากตนผม จึงได้กล่าวตอนที่ 2 ว่า ท่านละทิ้งที่อยู่คือคันธารัฐ หนีจากการปกครองในราชธานีมีทรัพย์พอเพียงแล้ว บัดนี้ยังจะปกครองในที่นี้อีก พระโพธิสัตว์ได้ฟังคํานั้นแล้ว ได้กล่าวตอนที่ 3 ว่า ดูท่อนท่าน วิททะ เรากล่าวธรรมะ ความจริง เราไม่ชอบบรรธรรมความไม่จริง เมื่อเรากล่าวว่าเป็นธรรมอยู่ บาปก็ไม่เปรอะเปื้อนเรา ธรรมดาการให้วาทนี้เป็นพระนิพพานของพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้าและพระสาวกและโพธิสัตว์ทั้งหลาย ถึงคนพาลจะไม่รับเอาวาทที่ท่านเหล่านี้ให้แล้ว แต่ผู้ให้วาทก็ไม่มีบาปเลยเมื่อจะกล่าวอีกจึงกลาวคาถาว่า ผู้มีปัญญา คนใดมักชี้นิษ มักพูดบําราบ