ข้อความต้นฉบับในหน้า
ดูแก่ชายแดนตำบลหนึ่ง คนทั้งหลายเลื่อมใสในอธิษฐานของท่าน ถวายวิญญาณรับปฏิญญาแล้วพากันสร้างที่พักกลางคืนเป็นต้น ให้ทานอยู่ในป่า แม้ในระหว่างทางก็พากันสร้างบรรรณ-ศาลา (ศาลาที่มีหลังคา) ไว้ในที่มีน้ำสะดวก เพื่อความเข้าใจให้ท่านทำกิจ
ท่านพากันเที่ยวภิกาขาจารที่บ้านชายแดนนั้นแล้ว นั่งฉันที่บรรรณศาลานั้นแล้ว จึงไปที่อยู่ของตน คนนั้นเหล่านั้นเมื่อต้วถวายท่าน บางครั้งก็ถวายกล่อใส่งในบาตร บางครั้งก็ถือในตง ถวาย บางคร่าวก็ถวายอาหารที่ไม่มีเครื่องเค็มเลย วันหนึ่งพวกเขาได้ถวายกล่อจำนวนมาก ในตงใดของแก่ท่านเหล่านั้น วิ่งหนุดมาสือเอากล่อไปด้วย เวลาดับกิจของพระโพธิสัตว์ก็ถวายจนพอ ฝ่ายตนเองก็หยิบเอาประมาณพอควร ที่เกินต้องการก็ต้องในตงแล้ว เก็บไว้ที่ตนหญิง ด้วยคิดว่า จักใช่ในวันที่ไม่มีเกลือ
อยู่มาวันหนึ่งเมื่อได้อาหารจิต ท่านวิ่งหลบสววยภาชนะภิษฐานท่านคั้นสระแล้ว นำกล่อออกมาจากระหว่างตนหญิง แล้วกล่าวว่า ขแต่ท่านอาจารย์ มีมนต์ท่านรับกล่อ
คันธารดบสถามว่า วันนี้คนทั้งหลายไม่ได้ถวายกล่อ ท่านได้มาจากไหน?