การเคารพพระสัทธรรม : หน้า 21/132

พระพุทธเจ้าทั้งหลายเหล่าใดที่จะมาในอนาคตกาลภายภาคเบื้องหน้า โย เจตรหิ สมฺพุทฺโธ พหุนน์ โสกนาสโน พระสัมพุทธเจ้าพระองค์ใดซึ่งยังความโศกของมหาชนเป็นอันมากให้ วินาศไป ซึ่งปรากฏอยู่ในปัจจุบันนี้ นี่พระสิทธัตกกุมารองค์นี้แหละ สพฺเพ สทฺธมุมครุโน ล้วนเคารพพระสัทธรรมทั้งสิ้นแบบ เดียวกัน ใจหยุดอยู่แบบเดียวกันหมด ใจหยุดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้ เป็นพระพุทธเจ้านั่นแหละ ไม่ไปอื่น เลยแต่นิดหนึ่ง ติดแน่นเลยทีเดียว ไม่เผลอทีเดียวเรียกว่าท่านไม่เผลอ จากดวงธรรมนั้นทีเดียว นั้นแหละ เรียกว่า สทฺธมฺมครุโม เคารพสัทธรรม เมื่อท่านเคารพสัทธรรมแน่นหนา อยู่อย่างขนาดนี้แล้ว ไม่คลาดเคลื่อน ท่านจึงได้เตือนพวกเราว่า วิศรีสุ พระพุทธเจ้ามากน้อยเท่าใดที่มีอยู่แล้ว เป็นอดีต วิหาดี จ พระพุทธเจ้ามีอยู่ ในปัจจุบัน อถาปิ วิหรีสสนดี อนึ่ง พระพุทธเจ้าที่จะมีในอนาคตกาลภายภาคเบื้องหน้าต่อไป เอสา พุทฺธานธมฺมดา ข้อนี้เป็น ธรรมดาของพระพุทธเจ้าทั้งหลายต้องใจติดอย่างนี้แบบเดียวกัน บัดนี้เราเป็นมนุษย์ เรา จะต้องปฏิบัติแบบนี้ ภิกษุจะต้องปฏิบัติแบบนี้ เป็นสามเณรก็จะต้องปฏิบัติแบบนี้ เป็นอุ บาสกอุบาสิกาจะต้องปฏิบัติแบบนี้ทั้งหมด ก็บัดนี้ใจเราไม่ติดจะทำอย่างไรกัน พร่าเสีย หมดแล้ว ไม,ติดอยู่กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ เราจะทำอย่างไรกัน นี่แน่ไม่ติด อย่างนี้ เรียกว่าไม่ถูกตามความประสงค์ของพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ ล้าว่าใจไปติดอยู่ ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์เหมือนอย่างกับท่านติดอย่างนั้นละก็ก็ถูกเป้าหมาย ใจดำของพุทธศาสนาทีเดียว เราจะต้องแก้ไขใจของเราให้ติดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำ ให้เป็นกายมนุษย์ เห็น จำ คิด รู้ มันแตก ไม่เข้าไปติดอยู่ตรงนั้น เราจะแก้ให้ติดมันก็ไม่ ติด มันติดเสียช้างอื่น เช่นเราจะฟังธรรมสักครู่หนึ่งให้ติดให้มันหยุด มันไม่หยุด เที่ยวพร่า ไปเสียหมด โน่น นั้นอยู่นี้แหละ จะเทศน์ก็ดี โน่นแลบไปโน่น จะฟังธรรมก็ดี โน่น แลบ ไปบ้านไปช่องไปห่วงตัวห่วงควาย ไปหาอะไรมิอะไรไปโน่น ไปตลาดไปถนนหนทาง ไป โน่นมันพร่าไปเสียอย่างนั้น มันไม่ติดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ มันก็ เป็นใหญ่ไม่ได้ มันใหญ่ไม่ได้ มันไม่ถูกเป้าหมายใจดำ ที่จะเป็นใหญ่ได้ใจมันต้องเชื่องต้องติดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ธั น ว า ค ม ๒๕๔๐ ๑๗ วารสารกสยาณมแร