การปกครองและความปรารถนา : หน้า 42/132

เหมือนความแก่ดังนี้ เราไม่ปรารถนาเลย เขาก็ส่ง ความแก่มาให้เราก็ต้องรบอ้ายความแก่นั่นแหละ ความ เจ็บละ เราไม่ปรารถนาความเจ็บ เขาก็ลงความเจ็บมาให้ ความตายละ เราไม่ปรารถนาเลยเขาก็ส่งความตายมาให้ เพราะเหตุไร เพราะเหตุว่า ตัวเองไม่เป็นใหญ่ด้วย ตัวของตัวเอง คนอื่นเขามาปกครอง ผู้อื่นเขาปกครอง เสีย เขาให้ เขาส่งมาให้ ความแก่ ความเจ็บ ความตาย ตัวมีความรู้ไม่พอก็ต้องรับ เหมือนดังนี้ เราอยู่ (ใน) ปกครองประเทศไทย ประเทศไทยเขาต้องการอย่างไร ผู้ปกครองเขาต้อง การอย่างไร เราก็ต้องไปตามเขา ไม่ตามเขาไม่ได้ ต้อง อยู่ในปกครองเขา ตัวรอดไม่ได้” (จาก พุทธอุทานคาถา แสดงเมื่อวันที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๔๙๗) จากพระธรรมเทศนาที่ยกมากล่าวอ้างถึงข้างต้นนี้ ทำให้เราได้ทราบว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำเรียกเป้าหมาย ปลายทาง ที่ท่านมีความปรารถนาจะไปให้ถึงนั้นว่า "ที่สุด" บ้าง "สุดวิราคธาตุวิราคธรรม" บ้าง "สุดกาย ของตัวเอง" บ้าง "สุดสายธาตุสายธรรมของตัวเอง" บ้าง โดยเมื่อไปถึงที่สุดแล้ว หลวงพ่อบอกไว้ชัดว่าจะมีลัก ษณะดังนี้ ๑."พญามารแพ้เด็ดขาดเมื่อเวลาไร เวลานั้นหมด ถ้าจะอยู่นอกปกครองเขา ต้องไปให้ถึงที่สุดสายธาตุ ทุกข์ในโลก เท่าปลายผมปลายขนก็ไม่มี สายธรรมของตัว ไปถึงที่สุดสายธาตุสายธรรมของตัวละก็ ในที่สุดนั้นไม่มีใครปกครองเลย เราปกครองของเราเอง เราก็ไม่ต้องรับความแก่ ความเจ็บความตายก็ได้ เพราะ ๒. พญามารแพ้เด็ดขาดเมื่อเวลาไร...หมดแก่หมด เจ็บหมดตายในโลก เท่าปลายผมปลายขนก็ไม่มี" "ถ้าสุดเวลาไรถึงที่สุดของการรักษาแล้วละก็ มนุษย์ เรามีอำนาจพอแล้ว เราไม่อยู่ในปกครองก็ได้ตาม เลิกแก่เลิกเจ็บ เลิกตาย ทีเดียว” ความปรารถนา แต่ว่าต้องไปให้สุดสายธาตุสายธรรมของ ๓. "ถ้าว่าสุดแล้วก็รู้ดอก ไม่ต้องสงสัยละ รู้กันหมด ตัวถ้าสุดสายธาตุสายธรรมของตัวไม่ได้ละก็ เลี้ยงเอา ทั้งสากลโลก” 66 เวลานี้กำลังไปอยู่ทั้งวันทั้งคืน วินาทีเดียวไม่ได้ หยุดเลย ตั้งใจจะไปให้ลุดวิราคธาวิราคธรรมนี้ แหละ ตั้งแต่ต้นจนกระทั่งบัดนี้นับปีได้ ๒๒ ปี กับ 5 เดือน เศษแล้ว เกือบครึ่งละ จะไปให้ลุดวิราคา อาตุวิราคธรรมให้ได้แต่มันยังไม่สุด แต่มันจะอีกกี่ ปีไม่รู้แน่นะ วารสารกัลยาณมิตร] ๔๐ ธั น ว า ค ม ๒๕๔๐