การบรรลุถึงพระพุทธเจ้า : หน้า 40/132

สวยงาม ยิ่งเหี่ยวแห้งลงไปเรื่อยๆ ) โตหนักเข้าๆ สวย งามหนักเข้า โตหนักเข้า ไม่มีไขลงกัน มีแต่ไขขึ้นกัน ไปไม่มีถอยกลับกัน พอครบบารมีของตนที่จะได้ตรัสรู้ เป็นพระพุทธเจ้า หรือพระอรหันต์อย่างใดอย่างหนึ่งก็ เป็นพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ ไม่ต้องไปทรมานให้ เหนื่อยยากลำบากแต่อย่างหนึ่งอย่างใด อยู่ในบ้านใน ช่องตามชอบใจ พอครบกำหนดเข้าก็เป็นพระพุทธเจ้า เป็นพระอรหันต์ ทีเดียว เป็นพระพุทธเจ้า พระอรหันต์เวลาไปนิพพานไม่ ต้องถอดลักกายหนึ่ง กายมนุษย์ กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กาย ทิพย์ละเอียด กายรูปพรหม กายรูปพรหมละเอียด กาย อรูปพรหม กายอรูปพรหมละเอียด กายธรรม กาย ธรรมละเอียด กายธรรมโสดา กายธรรมโสดาละเอียด กายธรรมสกทาคา กายธรรมสกทาคาละเอียด กาย ธรรมอนาคา กายธรรมอนาคาละเอียด กายธรรมอรหัต แก่ความตาย รบเท่านี้ แก้ให้เป็นอย่างนี้ ถ้าไม่เป็นอย่างนี้ สมภารวัดปากน้ำไม่แรมราตรีที่อื่นละ ยอมตายไม่ถอย กันเลย.... พระยามารแพ้เด็ดขาดเมื่อเวลาไร เวลานั้น หมดทุกข์ในโลก เท่าปลายผมปลายขนก็ไม่มี หมดแก่หมดเจ็บหมดตายในโลก เท่าปลายผมปลาย ขนก็ไม่มี มีความสุขเหมือนอย่างกับท้าวสวรรค์ หรือ เหมือนกับท้าวพรหมหรือเหมือนกับพระนิพพานสุข ขนาดนั้น เป้นสุขสําราญขนาดนั้น" (จาก ปัพพโตบ่มคาถา แสดงเมื่อวันที่ ๒๘ มีนาคม ๒๔๙๔) ยังไปไม่ถึงที่สุด (อ) “ผู้เทศน์เองก็ได้ค้นคว้าหาเหตุผลเหล่านี้หนักหนา แต่ว่ายังไปไม่ถึงที่สุด ไปยังไม่สุดในวิราคธาตุวิราคธรรม ถ้าไปสุดเวลาไรละก็ วิชชาวัดปากน้ำ วิชชาของผู้เทศน์ นี้สําเร็จเวลานั้นภิกษุสามเณรจะต้องเหาะเหินเดินอากาศ ได้ทันทีทีเดียว ไม่ต้องไปสงสัยละ ถ้าไปสุดวิราคธาตุ กายธรรมอรหัตละเอียด ไม่มีถอดกันเลย ไปทั้งดุ้นทั้ง ก้อน ไปนิพพานหมดทั้งดุ้นทั้งก้อนทีเดียว นี้ที่สมภารวัดปากน้ำรบกับพญามัจจุราช รบความ วิราคธรรมละ ความว่า เมื่อวรกับประโยนแล้วเกิดสกปขึ้น ส่วนบทวายด้วยเพลงแล และบางวิ ถามตอบ วันที่ มีที่รับมี บ^^รูปเป็นวิจัยจากหย่างยิ่งมาอุบัติเป็นแบบพระกรุงเทพ นม ๑๐๐๐ นางเมื่อพระชนม์ได้หมื่นปีไหน ตระนิมิตรแล้ว THAA พรหมมณฑานอล ทีละฟองหมาย และรับบาตร ประมานพ จนเหลืองเป็นพระมหาโพธิ์ "วัวมี AAA มารแล้วก็ได้ตรัสแก่พระบรมกรเด็กแลในพระ คุณเมื่อทามรายอาคม มี ใ เวรกระนคร ที่พระมาติสมาคมครั้ง 6 ทุกสา เหยียบรอยพระบาทกับพระที่วั^^ 26 ประกายพวกทั้งสองได้เห็นก็เสื่อมไล่ออก มี บบบ ครบ 'บาว ขอพระ ขอเถร (ชาลมิตร P372 พระพุทธปลากชักพระเรวต วารสารกัลยาณมิตร ๓๘ ธั น ว า ค ม ๒๕๔๐