การพิจารณาคดีและความเชื่อในบุญ : หน้า 76/132

พอ” จำเลยไม่เข้าใจเพราะทัศนคติ เพราะแกยืนยันอย่างเด็ดเดี่ยวกับ ของเราเริ่มจะไม่ตรงกัน นี่ถ้าเป็น ผมว่า แก่ไม่ได้ฆ่าใคร ใครก็จะมา คุณยายของผมแกรู้เขาคงจะอรรถ ฆ่าแกไม่ได้ เพราะพระต้องคุ้มครอง าธิบายว่าเป็นเพราะศีลของเราไม่ คนดี เสมอกันเป็นแน่แท้ ผมละอ่อนใจ วิวาทะรายวันระหว่างผมกับ ธรณินทร์ยังคงมีต่อไป และต่อไป จนกว่าคดีจะสิ้นสุด หมอทั้งคู่ทั้ง ปลอบให้ผมอดทนท่าคดีต่อไป ความเครียดเข้าครอบงำจิตใจ “เหตุผลแกเข้าท่า แต่ไม่ได้ ผมมากขึ้นทุกทีๆ มันเกิดจากความ จริงๆ กับความดื้อชื่อของจำเลย เรื่องเลยว่ะ กันซักจะเต็มกลืนกับ จนเกือบจะล้มเลิกการบำเพ็ญตน คุณธรรมของแก่เต็มที่แล้ววันก่อน สลดใจที่จะต้องเห็นความพ่ายแพ้ เป็นพลเมืองดีเสียก็ตั้งหลายหน “กันว่าการช่วยเหลือคนดีให้มี กำลังใจมันเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามีทาง แกบอกศาลว่าแกยืมเงินผู้ตายไป ของชายชราผู้แสน อ เมื่อคดีสั้น เพียง ๒๐,๐๐๐ บาทเท่านั้นไม่ใช่ ๕๐๐,๐๐๐บาทตามข้อกล่าวหา แก สุดลง ....ผมยอมรับว่าชักใจอ่อน พอๆ กับอ่อนใจกับจำเลยของผม เลือก กันว่าเราเลือกวิธีที่ง่ายกว่า ว่าแกยืมแค่นั้นเพราะองค์พระ แกมีความน่ารักและน่าสงสารพอๆ นี้ไม่ดีกว่าหรือ” ผมปรารภกับ ประจำตัวที่แกต้องการทำบุญมีมูล กันและบางคราวเมื่อผมชักหงุด ธรณีนทรั ค่าแค่นั้นเอง คนหาเช้ากินค่ำอย่าง “วิธีที่ยากสิ มันท้าทายดี” คน แกทำบุญทีละเป็นหมื่นๆ ขนาด เชียร์เก่ง กับคนเชียร์ขึ้นไปกันได้ดี ต้องกู้หนี้ยืมสินอย่างนี้มันเหลือ ทำให้ผมมีตำนานมาเล่าขานให้ เพื่อนพ้องฟังนี่ไง อาการของจำเลยร่อแร่เต็ม เชื่อว่าจะเป็นความจริงได้คนทั้งศาล หัวเราะกันครืน แต่แกก็ยังยืนยัน อย่างนั้นว่าแกฝากคนในเมืองไป หงิดกับความชื่อของแก ผมยังเผลอ คิดไปว่า น่าจะปล่อยแกไปตามยถา กรรมตามหลัก ใครท่ากรรมใดไว้ ย่อมได้รับผลกรรมนั้น.....หลักธรรม ของผมคงไม่เลื่อนลอยนักหรอกน่า ผมก็หลานยายเหมือนกันนี่นะ ที... ผมหมายถึงรูปคดี เพราะหาก ทำบุญให้ แต่จนป่านนี้ใครคนนั้นก็ จะพูดถึงอาการทางกายแล้ว ใคร ยังตามหาตัวไม่เจอ ...สงสัยไปทำ ไม่รู้เป้นต้องคิดว่าจําเลยของผมนี่ บุญถึงสวรรค์ชั้นฟ้าว่ะ" สําเนียง เมฆฝนวันนี้มันดูครึ้มยังไงชอบ กล ผมรู้สึกขนลุกชูชันชอบกลตั้ง แต่เช้า ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า ช่างเป็นนักฆ่ามืออาชีพจริง ๆ ประชดของผมมันผสมความเซ็งไว้ เพราะโทษของเขาในคดีนี้มันถึง เต็มพิกัด ประหารชีวิตทีเดียว จะได้รับลด “แกว่าบุญจะช่วยจำเลยได้จริง มันไม่มีอะไรที่จะเลวร้ายไปกว่านี้ หย่อนในฐานะไม่เคยทำความผิดมา ๆ หรือ....ถ้าบุญมีจริง บุญก็น่าจะ อีกแล้ว ผมควรทำใจให้เป็นกลางๆ ...จ่าเลยลูกเบิกตัวขึ้นสู่ศาล สี ก่อนก็ไม่เกินกึ่งหนึ่ง ซึ่งนั่นก็สา- ช่วยแกตั้งแต่ไม่ให้เกิดคดีแล้วสิ อย่าโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง มารถทำให้คนแก่ๆ คนหนึ่งถึงแก่ จริงไหมวะณินทร์” ผมตั้งข้อสังเกต ชีวิตในยามไร้อิสรภาพได้ แต่ยามนี้ “แต่ลุงปันแกว่ามันเกิดขึ้น หน้าของจำเลยยังคงแช่มชื่น ขณะ จำเลยก็ยังไม่มีอาการสลดให้ใคร เพราะแกมีกรรมมาตัดรอนนี่หว่า” ที่ทนายความของเขาคงหน้าดำ เห็นแม้แต่นิดเดียว มิหนำซ้ำยัง หมวดธรณินทร์พูดภาษาธรรมที่ กว่าเพราะเมื่อตื่นนอนไม่ค่อยหลับ หน้าชื่นอยู่ทุกวี่วัน เคล็ดลับน่ะหรือ ผมฟังไม่เข้าใจด้วยท่าทางครุ่นคิด ...ผมนี่ท่าจะเป็นเอามาก แต่ก่อน วรเทรกัลยาณพื01ป สิ้น วาคแ ๒๔๔๐