การสร้างบุญและการใช้ชีวิตทางธรรม : หน้า 99/132

นั่นลูกรักของแม่ แม่ก็เรื่อยๆ สุขสบายดีพอสมควรจะ แต่อาการ เมื่อยๆ ปวดๆ ตามหลังไหล่นี่สิ! เป็นอาการเตือนถึง วัยที่ขยับไปสู่ความชราของสังขาร มีบุญมีบารมีอะไรที่ ทำคงต้องรีบท่า พร้อมๆ กับอะไรที่ต้องละทิ้งก็ทิ้ง ไปเลย (หมายถึงความ ไม่ดีที่เราต้องปรับปรุง แก้ไข) ตัดใจทั้งนิสัย ความเอาแต่ใจตัว โทสะ โมหะ ทั้งกาย วาจา ใจ แก้ไขให้ดีไปเลย เวลาใน จากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก (กระซิบ) ยนตร์บนจอทีวีหรือจอภาพยนต์ในโรงหนัง กับเวลาที่ เสียไปกับการบอกบุญหรือทำสมาธิภาวนา อย่างหลัง นี่เสียไปอย่างคุ้มค่าข้ามภพข้ามชาติทีเดียว ถ้าเราเข้า ใจในเป้าหมายชีวิตของ เราแล้ว เราจะไม่ต้องใช้ ความอดทนต่อความ เสียสละความสุขสบาย ส่วนตัวทางโลกเลยแม้ แตนอย ที่นุ่นบอกว่า ฟังโอวาทของพระเดช พระคุณหลวงพ่อแล้ว การมีบุญมากเป็นสิ่งที่ดีที่สุด จะทำสิ่งใดก็ท่า ได้ทุกๆ อย่าง แล้วก็สำเร็จทุกอย่างด้วย ใครมาขวางไม่ได้ด้วยอำนาจบุญ โลกนี้ก็แค่สิบๆ ปีเท่านั้นเอง แต่เวลาในภพชาติหน้านี้ ยาวนาน อย่างที่หลวงพ่อท่านได้ให้โอวาทไว้นั้นแหละ ถ้าสุขก็เสวยสุขนานนับพันปี ใครๆ ก็ไม่อยากเสวยทุกข์ หรอก ทีนี้ความสุขจะเกิดได้ก็ต้องทำตั้งแต่เดี๋ยวนี้ชาติ นี้โปเลย ทำด้วยวิธีไหนล่ะก็ด้วยการสร้าง “บุญ” ให้เกิด ขึ้นทุกวินาทีที่ยังมีลมหายใจในโลกนี้อยู่ ติดความสุข สบายทางโลกออกไปบางอย่าง แม่ว่าความสุขสบายทาง โลกก็ไม่เห็นมีอะไรน่ายึดติด เวลาที่เสียไปกับภาพ ทำให้รู้สึกกลัวผลของกรรมไม่ดีที่ได้ทำ ไว้ แม่ว่าดีที่นั่น เริ่มใช้ชีวิตทางธรรมในเยาว์วัยก่อนที่จะได้ทำ กรรมไม่ ดีทางโลก กรรมไม่ดีทางโลกเมื่อเริ่มได้ทำ ในเยาว์วัยก็ จะเพาะนิสัย (แบบไม่รู้ตัว) ไปจนกลายเป็นสิ่งที่เคย ชินจะเป็นที่ยอมรับไปเลยก็มี คงไม่ต้องยกตัวอย่างนะจ๊ะ แต่ถ้าหนูเริ่มให้ใจเกาะเกี่ยวทางธรรมแต่ยังเยาว์วัย เป็นเสมือนหนูให้ภูมิคุ้มกันโรคแต่แรกที่เชื้อโรคยังไม่ เข้าไปสู่ร่างกายเพราะเมื่อเชื้อโรคเข้าสู่ร่างกายแล้วมา ธั น ว า ค ม ๒๕๔0 ๗๗ จรสารกัลยาณมิตร