การพยายามไปให้ถึงที่สุด : หน้า 41/132

เวลานี้กำลังไปอยู่ทั้งวันทั้งคืน วินาทีเดียวไม่ได้ ขยับไปที่ๆ หนึ่ง นั้นนับครั้งไม่ถ้วน นับชั้นไม่ถ้วน นับ หยุดเลย ตั้งใจจะไปให้สุดวิราคธาตุวิราคธรรมนี้แหละ อสงไขยไม่ถ้วน นับอายุกี่ดวง ยังไม่ถ้วน ไม่ไปสุดเลย ตั้งแต่ต้นจนกระทั่งบัดนี้นับปีได้ ๒๒ ปี กับ 5 เดือนเศษ ถ้าสุดเวลาไว้ถึงที่สุดของการรักษาแล้วละก็มนุษย์เลิกแก่ แล้ว เกือบครึ่งละ จะไปให้สุดวิราคธาตุวิราคธรรมให้ได้ เลิกเจ็บ เลิกตายทีเดียว นี่กำลังพยายามทำไป” แต่มันยังไม่สุด แต่มันจะอีกกี่ปีไม่รู้แน่นะ ถ้าว่าสุดแล้วก็รู้ดอก ไม่ต้องสงสัยละ รู้กันหมดทั้ง สากลโลก ถ้าสุดเข้าแล้วก็ รบราฆ่าฟันเลิกกันหมด มนุษย์ใน สากลโลกร่มเย็นเป็นสุขหมด ไม่ต้องทำมาหาเลี้ยงชีพ มี ผู้เลี้ยงเสร็จ เป็นสุขเหมือนอย่างกับพระ เหมือนอย่างกับ เทวดา เหมือนกับพระนิพพานสุขวิเศษไพศาลอย่างนั้น ได้พบแน่ละ แต่ว่าขอให้ไปสุดวิราคธาตุวิราคธรรมเสีย กอน” (จาก ธรรมนิยามสูตร แสดงเมื่อวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๔๙ร!/) ไปยังไม่ถึงที่สุด (๒) “ที่สุดอยู่ที่ไหนละ ผู้เทศน์ยังเรียนวิชชาไปไม่ถึง ยัง ไม่ถึงที่สุด ๒๓ ปี 4 เดือนเศษแล้วยังไม่ถึงที่สุดเลย (จาก อริยทรัพย์ แสดงเมื่อวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๔๙๖) ถึงที่สุดก็ปกครองตัวเองได้ “ผู้เทศน์นี้สอน เป็นคนสอนเอง ๒๓ ปี ๕ เดือนนี้ ได้ทำไปอย่างนี้แหละ ไม่ถอยหลังเลยยังไม่สุดกายของ ตัวเอง เมื่อยังไม่สุดกายของตัวเองแล้ว ตัวเองก็ยังปก ครองตัวเองยังไม่ได้ ยังมีคนอื่นเป็นผู้ปกครองลับๆ เพราะไม่ไปถึง (ไปไม่ถึง) ถ้าไปถึงที่สุดแค่ไหน เขาก็ ปกครองได้แค่นั้น นี่ผู้เทศน์ยังแนะน่าสั่งสอนให้ไปถึงที่สุดสายธาตุสาย ธรรมของตัวเอง เมื่อถึงที่สุดสายธาตุสายธรรมของตัวเอง ก็เป็นใหญ่ในตัวเอง ตัวเองก็จะบันดาลความสุขให้ตัว เองได้ กำจัดความทุกข์ได้ ไม่ให้เข้ายุ่งได้ นี่คนอื่นเขา ยังบันดาลอยู่ คนอื่นเขายังให้อยู่ ธั น ว า ค ม ๒๕๔๐ ๓๙ เวรสารกัลยาณมิตร