การใช้ปัจจัย ๔ : หน้า 129/188

การรับและการใช้ปัจจัย ๔ ตามความจำเป็นของชีวิต เพื่อไม่ให้ เป็นภาระของประชาชน เพื่อควบคุมกิเลสไม่ให้กำเริบเสิบสาน และเพื่อเป็นต้นแบบการดำเนินชีวิตที่ดีงามให้กับประชาชน อัน จะส่งผลให้ประชาชนเกิดความศรัทธามั่นคงต่อพระพุทธศาสนา อย่างสม่ำเสมอไม่เสื่อมคลาย ความไม่รู้ประมาณในการรับและการใช้ปัจจัย ๔ นี้เอง เป็นตัวการส่งเสริมกิเลส คือความอยาก หรือที่เรียกว่า ตัณหา ให้กำเริบเสิบสานขึ้นในใจคนเรา ทำให้เกิดความอยากมีอยากได้ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัสต่างๆ ต่อไปอีก ขณะเดียวกันก็ทำให้ เกิดความอยากเป็นโน่นเป็นนี่ตามมาด้วย เมื่อได้เป็นอะไรสมใจ อยากแล้ว ครั้นต่อมารู้สึกเบื่อหน่ายก็ไม่อยากเป็นเช่นนั้นต่อไป ความอยากมีอยากเป็นและความอยากไม่มีไม่เป็นดังกล่าวแล้ว ล้วนเป็นเหตุให้คนเราก่อกรรมทำชั่วต่างๆ นานา ทำให้เกิด ปัญหาทุกข์ต่างๆ ในชีวิตประจำวันตามมาอีก และกลายเป็น วิบากกรรมที่ทำให้ต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในวัฏสงสารอย่าง ไม่รู้จบสิ้น หมู่สงฆ์ใดก็ตามที่สมาชิกส่วนใหญ่ปล่อยให้ตัณหาท่วมใจ ก็จะถูกอำนาจตัณหาบีบคั้นให้เกิดความคิดอิจฉาริษยากัน ใส่ ร้ายป้ายสี ชิงดีชิงเด่นกัน ฟ้องร้องผู้ใหญ่ หรือยกตนข่มท่าน เพื่อแย่งชิงลาภสักการะและตำแหน่งในการปกครอง จนทำให้ เกิดความแตกแยกขึ้นภายในหมู่สงฆ์ การที่หมู่สงฆ์คณะใดสามารถฝึกฝนอบรมตนเองให้มีความ ความรู้ประมาณ รากฐานความมั่นคงของพระพุทธศาสนา ๑๑๕ พุทธภารกิจเร่งสร้างความมั่นคง