การจดจ่อและการเรียนรู้ : หน้า 9/77

เขาก็ต้องยอมไปต่อคิวใหม่ เพราะนึกไม่ออกว่าตัวเองชื่ออะไร ตอนนั้นเป็นนักฟิสิกส์ชั้นหนึ่งแล้ว ยังเป็นอย่างนี้เลย เป็นตัวบอกเลย ว่า เมื่อไอน์สไตน์คิดเรื่องอะไรแล้วละก็ เขาทุ่มไปทั้งตัวทั้งใจ ใจจดจ่อ อย่างอื่นทิ้งหมดเลย ขนาดชื่อตัวเองกะทันหันยังนึกไม่ออกเลยว่าชื่อ อะไร แต่คนส่วนใหญ่มักจะเป็นลักษณะคิดและทำอะไรฉาบฉวย ยังไม่ได้เอาจริง อันนั้นนิด อันนี้หน่อย ถ้าเราอยากจะค้นพบสิ่งที่สำคัญ อยากจะเป็นอัจฉริยะอย่างไอน์สไตน์ เราต้องทุ่มเทอย่างไอน์สไตน์ จดจ่อมีสมาธิ แต่ไม่ได้หมายความว่าให้พวกเราทำอะไรแล้วลืมชื่อ ตัวเองไปเลย ไม่ต้องถึงขนาดนั้น แต่อย่างน้อยก็จะต้องเอาจริงเอาจัง มีใจจดจ่อ มีสมาธิตั้งมั่น แล้วเราจะเอาศักยภาพในตัวเราเองมาใช้ได้ อย่างเต็มที่ ลองสังเกตเด็กเกิดใหม่ เขาจะลืมตาโพลง ตาแป๋วเลย คือเขา อยากรู้อยากเห็นสิ่งรอบตัวหมดทุกอย่าง ขยับปากอย่างนั้น มีเสียง ออกมาอย่างไร มีเสียงอย่างนี้แล้วคนอื่นมีปฏิกิริยาอย่างไร ค่อย ๆ สังเกตจนกระทั่งจับได้ว่า คำว่า “แม่” นี่คือคำเรียกแม่ ออกเสียงว่า แม่เมื่อไร แม่หัน ออกเสียงว่าพ่อเมื่อไร พ่อหัน ค่อย ๆ เรียนรู้ในเวลา เพียงแค่ปีสองปี เด็กเรียนรู้อะไรได้มากมาย เราเองไปเข้าโรงเรียนภาษา จะฝึกภาษา ปีสองปีบางทียังพูด ไม่ค่อยคล่องเลย เด็ก ๆ พูดได้เป็นธรรมชาติมากกว่า เพราะว่าเขา พร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง ฉะนั้น ถ้าเรามีความพร้อมในการเรียนรู้ เราจะเรียนรู้อะไร ได้เยอะแยะ แต่เมื่อไรเราปิดใจตัวเอง นึกว่าเรารู้มากแล้ว อัตราการ เรียนรู้ของเรา การฝึกของเรา จะลดลงไปทันทีเลย ฉะนั้น ให้เรา รักษาสภาพใจของเราให้เหมือนเด็ก ตื่นตัว เปิดใจ พร้อมจะเรียนรู้ ตลอดเวลา 16 108 วิธีเรียนเก่งโคตร.โคตร 108 วิธีเรียนเก่งโคตร..โคตร 17