คำนำ : หน้า 4/108

เมื่อเราอายุมากขึ้น มีโอกาสได้ถามนักปราชญ์บัณฑิต ผู้ทรงคุณวุฒิ ซึ่งมีทั้งความรู้และประสบการณ์เจนโลกมากมาย ก็ล้วนแต่ต้องพบ ความผิดหวัง เพราะไม่มีท่านใดทราบความจริงเกี่ยวกับชีวิตเลยแม้แต่ คนเดียว มิหนำซ้ำ ท่านเหล่านั้นยังทยอยลาจากโลกนี้ไปทีละคนสองคน พร้อมกับความไม่รู้ เราก็ได้แต่ถามตัวเองว่า เราต้องเป็นแบบนี้ด้วยหรือ ความอัดอั้นตันใจเพราะความไม่รู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ตนเองเช่นนี้ มิใช่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ได้เป็นมานับร้อยล้านพันล้านปีแล้ว และไม่มีใครให้คำตอบได้เลยนอกจากเดาเอา จนกระทั่งเมื่อสองพัน หกร้อยปีที่แล้ว ได้มีพระบรมศาสดาเอกของโลกบังเกิดขึ้น คือ “พระสัมมาสัมพุทธเจ้า” ผู้ทรงพระปัญญาธิคุณ พระบริสุทธิคุณ พระมหากรุณาธิคุณแก่ชาวโลก ที่ทรงตอบคำถามได้ว่า เราเกิดมาทำไม และอะไรคือเป้าหมายที่แท้จริงของชีวิต พระองค์ได้ทรงค้นพบความจริงด้วยญาณทัสนะอันบริสุทธิ์ ปราศจากกิเลสว่า แท้จริงแล้วมนุษย์ทุกคนไม่ได้เพิ่งเกิดมาในชาตินี้เป็น ชาติแรก แต่เวียนว่ายตายเกิดมานับภพนับชาติไม่ถ้วน นานจนไม่อาจ ประมาณได้ว่านานแค่ไหน สิ่งสำคัญยิ่งก็คือ พระองค์ทรงพบว่าสถานะที่แท้จริงของมนุษย์ ทุกคนก็คือ “นักโทษรอประหาร” ซึ่งถูกจองจำอยู่ในคุกแห่งวัฏสงสาร ต่างต้องตกอยู่ภายใต้กฎแห่งกรรมและกฎไตรลักษณ์ ถูกทรมานด้วย ความเกิด ความแก่ ความเจ็บ ความตาย มานับภพนับชาติไม่ถ้วน แต่ ว่าเราลืมไปจนหมดสิ้น ในขณะที่พระองค์ทรงสามารถย้อนระลึกชาติ คํานํา (๖) นักโทษแห่งวัฏสงสาร