ความจริงประการที่ ๒ : หน้า 44/108

ดุจเดียวกับที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงเห็นทุกข์จากเทวทูตสามคนแรก คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย แล้วทรงได้คิดว่า มนุษย์ทั้งโลกนี้ตกอยู่ใน สภาพทุกข์เช่นเดียวกันทั้งหมดทั้งสิ้น มีหนทางใดที่จะกำจัดทุกข์นี้ได้ บ้างหรือไม่ พอท่านได้เห็นเทวทูตที่ ๔ ซึ่งเป็นสมณะเท่านั้น ก็ทรงตั้ง เป้าหมายชีวิตเลยว่า เราเกิดมาเพื่อกำจัดทุกข์ให้หมดสิ้นไป จากนั้นท่าน ๔ ก็ทรงตัดสินพระทัยออกบวชเป็นสมณะ ใช้เวลาวิจัยค้นคว้าหาทางกำจัด ทุกข์อยู่ 5 ปีเต็ม จึงได้ทรงตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า พระบรมศาสดาเอกของชาวโลก ย ดังนั้น การได้รู้ความจริงว่า โลกและชีวิตนี้เป็นทุกข์ แม้จะยังไม่ เห็นด้วยญาณทัสนะก็ตาม แต่ก็ถือว่าเป็นการรู้ความจริงอันประเสริฐ เพราะทำให้คิดตั้งเป้าหมายชีวิตได้ถูกต้อง จะเป็นเหตุให้มีพรรคพวกคิด ตั้งเป้าหมายตามอย่างกันไปทั้งโลก เกิดความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้ง วัฏสงสาร ความจริงประการที่ ๒ คือ สาเหตุแห่งทุกข์ ได้แก่ ตัณหา คือ ความทะยานอยากไม่รู้จบ ซึ่งเกิดจากการที่ใจถูกกิเลส บีบคั้น ใครก็ตามที่รู้ความจริงของชีวิตข้อที่ ๒ ว่า กิเลสเป็นสาเหตุแห่ง ทุกข์ เพราะคอยบังคับใจมนุษย์ให้คิดอยากไม่รู้จบ ซึ่งส่งผลให้อยาก พูด อยากทำในทางผิด ๆ ร้าย ๆ จนกลายเป็นทางมาแห่งความทุกข์ ต่าง ๆ นานาในชีวิต ก็ถือว่าได้รู้ความจริงอันประเสริฐประการที่ ๒ แล้ว ๆ ๆ อริยสัจ ๔ ความจริงที่สั่นสะเทือนวัฏสงสาร G นักโทษแห่งวัฏสงสาร