นักโทษแห่งวัฏสงสาร : หน้า 46/108

I ค เริ่มตั้งแต่วิธีการที่ ๑ คือ ใช้อิทธิพลข่มขู่ ทั้งใช้พวกมากเข้า ข่มขวัญ ใช้คำหยาบเข้าข่มขู่ ใช้ศัสตราวุธเข้าทำร้าย เพื่อให้พระองค์ทรง เกิดความรักตัวกลัวตาย จะได้เลิกการบำเพ็ญเพียรภาวนา แต่ก็ล้มเหลว เมื่อไม่ได้ผลก็ใช้วิธีการที่ ๒ คือ ใช้การทวงสิทธิ์ ทึกทักเอาว่า แผ่นดินตรงที่พระองค์นั่งสมาธิเป็นโพธิบัลลังก์นั้น เคยเป็นของมารมา ก่อน เพื่อหาข้ออ้างในการขับไล่พระองค์ให้ลุกหนีไปจากโคนต้น ศรีมหาโพธิ์ จะได้ล้มเลิกการบำเพ็ญเพียร แต่ก็ล้มเหลว เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผลก็เปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อนเป็นวิธีการที่ ๓ คือ ใช้กลมารยา โดยส่งธิดามารมาเย้ายวนหลอกล่อ หลังจากพระองค์ทรง ตรัสรู้ธรรมแล้ว ด้วยหวังจะให้พระองค์กลับไปลุ่มหลง ต่อจากนั้นมาร จะได้ใช้กิเลสควบคุมใจของพระองค์ได้ใหม่อีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ต้อง ล้มเหลวกลับไปอีก การตรัสรู้ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพียงลำพัง ยังทำให้คุก สั่นสะเทือน เพราะกลัวจะถูกเปิดโปงความจริงถึงขนาดนี้ ถ้าหาก ประชากรโลกทุกคนตรัสรู้ธรรมตามพระองค์ไปได้ทั้งโลก คุกคงแทบจะ ระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ทีเดียว ซึ่งเรื่องนี้ก็มีข้อคิดว่า ง ๆ มารผู้เป็นต้นกำเนิดความชั่ว กลัวการถูกเปิดโปงความลับในวัฏสงสาร ให้ชาวโลกรู้ความจริง ฉันใด อริยสัจ ๔ ความจริงที่สั่นสะเทือนวัฏสงสาร นักโทษแห่งวัฏสงสาร