นักโทษแห่งวัฏสงสาร : หน้า 45/108

ถึงแม้จะยังไม่เห็นด้วยญาณทัศนะว่า กิเลสมีรูปร่างหน้าตา อย่างไร เพียงแค่รู้สาเหตุเท่านั้น ก็จะทำให้เกิดความคิดที่จะแก้ทุกข์ได้ ตรงจุดทันที นั่นคือ ถ้าอยากสิ้นทุกข์ ก็ต้องกำจัดกิเลสให้สิ้น เพียงเกิดความคิดว่า จะกำจัดกิเลสอันเป็นสาเหตุแห่งทุกข์เท่านั้น ก็จะกลายเป็นการสั่นคลอนคุก กลายเป็นการสั่นสะเทือนทั้งวัฏสงสาร ได้เช่นกัน ยิ่งถ้ามนุษย์สามารถมองเห็นกิเลสได้เมื่อไร คุก คือ วัฏสงสาร นี้ก็แทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้ การตรัสรู้ธรรมของพระองค์จึงเป็นการสั่นคลอนคุก อย่างยิ่ง เป็นการสั่นสะเทือนวัฏสงสารอย่างใหญ่หลวง เพราะพระองค์ ย่อมเปิดเผยความลับให้ชาวโลกรู้ว่า กิเลสเป็นตัวการที่ทำให้เกิดทุกข์ ทั้งหลายในโลก ถ้าชาวโลกรู้ความจริงนี้ ก็จะพากันตั้งใจกำจัดกิเลสตามพระองค์ ไปจนหมดสิ้น ซึ่งจะทำให้นักโทษแหกคุกหลบหนีออกไปได้เป็นจำนวน มาก จึงเป็นเหตุให้ “มาร” ต้องลุกขึ้นมาขัดขวางการตรัสรู้ธรรมอย่าง สุดฤทธิ์สุดเดช ไม่ยอมให้พระองค์ไปรู้ไปเห็นความจริงนี้โดยง่าย ยกตัวอย่างเช่น การผจญมารของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าใน วันตรัสรู้ธรรม ซึ่งเป็นเรื่องจริงของโลกในช่วงเวลาก่อนการตรัสรู้นั้น มารกลัวเหลือเกินว่า พระองค์จะทรงค้นพบความจริงว่า ทุกข์ทั้งหลาย ของมนุษย์นั้นมีสาเหตุจากกิเลสที่ควบคุมใจ มารจึงทุ่มเทสรรพกำลัง เพื่อขัดขวางการตรัสรู้อย่างเต็มที่ โดยใช้วิธีการชั่วร้ายสารพัดที่เรียกว่า “วิชามาร” นักโทษแห่งวัฏสงสาร อริยสัจ ๔ ความจริงที่สั่นสะเทือนวัฏสงสาร