ความร้ายกาจของพญามาร : หน้า 82/108

พญามารไม่ยอมยกเว้นให้ใครหลุดพ้นจากความเป็นบ่าวเป็นทาส ของกิเลสไปได้โดยง่าย แม้แต่พระอรหันต์ผู้ดับกิเลสหมดสิ้นแล้ว ก็ยัง ตามรังควานราวีไม่ลดละ นี่คือตัวอย่างความร้ายกาจของพญามาร ผู้ พยายามควบคุมใจมนุษย์ด้วยกิเลส อันเป็นข้อสังเกตที่ปรากฏในพระ ไตรปิฎกซึ่งจะต้องอาศัยการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ เพื่อไปรู้ไปเห็น ด้วยญาณทัสนะของตนเองกันต่อไป ๒. ใครคือผู้ควบคุมวัฏสงสาร พระสัมมาสัมพุทธเจ้าไม่ได้ทรงบอกไว้ว่า ใครเป็นผู้สร้างวัฏสงสาร ทรงพบแต่เพียงว่าวัฏสงสารมีมาก่อนยาวนาน ก่อนจะทรงตรัสรู้เสียอีก ยิ่งกว่านั้นยังทรงพบว่าในเวลาใดที่จะมีผู้หลุดพ้นออกจากวัฏสงสารจะมี ผู้แสดงตัวออกมาขัดขวางการบรรลุมรรคผลนิพพานในทันที นั่นคือ “พญามาร” ในพระไตรปิฎกมีบันทึกเรื่องพญามารอยู่หลายแห่ง ซึ่งสรุปได้ว่า พญามารปรากฏตัวให้เห็นอยู่ ๔ วาระ คือ วาระแรก คือ ก่อนการตรัสรู้ธรรม มารปรากฏตัวเพื่อขัดขวาง การตรัสรู้ธรรมของพระโพธิสัตว์ โดยใช้วิชามารสารพัด ตั้งแต่ใช้ อิทธิพลข่มขู่ ใช้การทวงสิทธิ์ และใช้กลมารยาดังที่ได้กล่าวมาแล้ว วาระที่สอง คือ หลังการตรัสรู้ธรรม มารปรากฏตัวเพื่อขอให้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน นักโทษแห่งวัฏสงสาร ๗๗ ใครคือผู้สร้างคุก - สร้างกิเลส