นักโทษแห่งวัฏสงสาร : หน้า 34/108

นั่นคือ ความพิการต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น อ้วนไป ผอมไป ตาบอด หูหนวก ขาเป๋ ขาหัก เป็นต้น ซึ่งเจ้าตัวไม่รู้ว่าสารพัดความพิการใน ร่างกายเหล่านั้นเป็นเสมือนหนึ่งโซ่ตรวนที่ตนมองไม่ออก จึงไม่รู้ตัวว่า ตัวเองกำลังเป็นนักโทษที่ถูกล่ามโซ่อยู่กับเครื่องทรมาน ๔. ไม่มีอาหารเลี้ยงนักโทษ นักโทษ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบอีกว่า คุกนี้ไม่มีอาหารเลี้ยง คุกหรือเรือนจำในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกล้วนมีอาหารเลี้ยง นักโทษอย่างทั่วถึง แต่คุกขังสรรพสัตว์คือโลกนี้ไม่มีอาหารเลี้ยง นักโทษต้องหากินเอง ใครอยากจะหากินอย่างไรก็ได้ตามความพอใจ ไม่เคยบอกวิธีหรือกฎกติกา แต่มีข้อแม้ว่าห้ามผิดกฎแห่งกรรม ถ้าพลั้งพลาดทำผิดกฎแห่งกรรม ก็มีโทษทันที ยิ่งทำผิดมาก เท่าไร โทษก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่ามีกฎ ก็ไม่มีการละเว้น โทษ เมื่อมนุษย์ทั้งโลกตกอยู่ในสภาพที่มีแต่โทษเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างนี้ แล้ว สัตวโลกจะต้องติดคุกไปอีกนานเท่าไร เมื่อไรจึงจะได้ออกจากคุก เราต้องรู้จักสงสารตัวเองให้มาก ๆ ต้องรีบตั้งสติให้รอบคอบ ก่อน จะทำอะไร ต้องพิจารณาให้มาก ๆ ด้วยว่า จะต้องทำอย่างไรทุกลมหายใจ เข้าออก จึงจะดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่ทำผิดกฎแห่งกรรม มิฉะนั้น เราจะ ไม่มีวันได้ออกจากคุกเลย จำต้องเป็นนักโทษรอประหารไปตลอดกาล นักโทษแห่งวัฏสงสาร ๒๗ ธรรมชาติแท้จริงของโลกและจักรวาล