ข้อความต้นฉบับในหน้า
บุคคลอัศจรรย์ที่โลกไม่มีวันเลือน
บุคคลสําคัญในโลกนี้มีมากมายที่ได้
รับการจดจารไว้ในประวัติศาสตร์ เพื่อให้
อนุชนรุ่นหลังได้ศึกษาความเป็นมาและ
วีรกรรม อาจมีทั้งคำชื่นชมหรือค่าาตำหนิ
วิจารณ์ แล้วแต่มุมมองของผู้ที่ได้ศึกษา
นั่นคือ บุคคลในประวัติศาสตร์ที่ได้รับ
การจดจารไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งมี
อยู่เป็นจํานวนมากในแต่ละสาขาที่จะ
ยกย่องกัน...
แต่จะมีบุคคลลักกี่คนที่ได้รับการ มีใจน้อมราลีกถึงคุณูปการของหลวงพ่อ
บันทึกเรื่องราวคุณูปการของท่านไว้ใน วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และพร้อมที่จะ
ดวงใจของหมู่ชน ผ่านเรื่องราวการ
รับรองจากบุคคลถึงบุคคล ตลอดจน
สามารถยืนยันได้ด้วยตนเองจาก
ประกาศคุณนั้นเป็นรูปธรรมโดยผ่านรูป
หล่อทองคำของท่าน ทุกคราวที่มีบุคคล
ประสบการณ์ส่วนตัวมิใช่จะมีบุคคลเช่นนี้
อยู่มากมาย และหนึ่งในบุคคลจำนวน
น้อยนั้น จะเป็นใครไปไม่ได้ หากมิใช่
พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี
(หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ) ผู้เป็นที่
เคารพบูชาของศิษยานุศิษย์รุ่นแล้วรุ่นเล่า
ทั้งที่ร่วมสมัย และสืบตามๆ กันมา
พระคุณท่านมีเช่นไร กาลเวลาร่วม
๔๐ ปี นับแต่มรณภาพจึงไม่อาจลบเลือน
ศรัทธามหาศาลนั้นได้ นับวันจำนวน
ได้เห็นรูปหล่อทองคำของท่าน ค่าถาม
และค่าตอบย่อมเป็นการประกาศซ้ำถึง
พระคุณของท่านให้ชาวโลกได้รับรู้
วันที่สิ่งเคยสูญหาย ....กลับคืน
พุทธศักราช ๒๔๖๐ ในวันเพ็ญเดือน
๑๐ ณ อุโบสถ วัดโบสถ์บน บางคูเวียง
อุทานอันสานรับกับพุทธพจน์บทต่อไปนี้
ได้บังเกิดขึ้นแล้ว
คมฺภีโร จาย์ ธมฺโม ทุทฺทโส ทรานุ
โพ สนโด ปณีโด อดกุกาวจโร นิปุโณ
สานุศิษย์ยิ่งเพิ่มปริมาณเป็นเท่าทวีคูณ ปณฺฑิตเวทนิโย ....ธรรมนี้เป็นสภาพลึก
ศรัทธาต่อศรัทธา สานศรัทธา จนวันที่ ๒๕
กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๓๗ เหล่า
สานุศิษย์ทั่วประเทศไทย ได้พร้อมใจกัน
หล่อรูปเหมือนของท่านด้วยทองค่าาบริสุทธิ์
ขนาด
เท่าครึ่งขององค์จริง ด้วย
ปริมาณทองคำาหนักถึง ๑ ตัน
สิ่งที่เกิดขึ้นได้ยาก ได้บังเกิดขึ้นแล้ว
เพื่อเป้นพยานยืนยันศรัทธาแห่งสาธุชนที่
เห็นได้ยาก ตรัสรู้ได้ยาก เป็นธรรมสงบ
ประณีต คิดเดาไม่ได้ ละเอียด เป็นวิสัยที่
บัญฑิตพึงรู้
อุทานนี้ได้เกิดขึ้นด้วยคำว่า “คมภี
โร จาย์ฯ” ธรรมเป็นของลึกถึงเพียงนี้ ใคร
จะไปคิดคาดคะเนเอาไว้ พ้นวิสัยของ
ความตรึกนึกคิด ถ้ายังตรึกนึกคิดอยู่ก็
เข้าไม่ถึง ที่จะเข้าถึงต้องทําให้รู้ตรีก 5 ก
กัลยาณมิตร (๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
การกลับมาของวิชชา
ธรรมกาย คือการพบ
แหล่งของความรู้ที่เป็น
บรรทัดฐานในการ
สั่งสอนเวไนยสัตว์ของ
พระสัมมาสัมพุทธเจ้า