น้ำใจและคุณธรรม : หน้า 64/132

ภาษาไทย ภาษาธรรม โดย ธัมมฐใด ^QA น้ำใจ "า" คือค่าที่บรรพบุรุษ ไทยนำมาใช้ ไม่นานนักก็จักโปรยปรายสายฝนอันชุ่มฉ่ำลงมาชโลมดิน เทียบเคียงกับใจของบุคคล ผู้ที่เสียสละ เติมความอุดมให้พืชพันธุ์ธัญญาหารได้เติบกล้า เพื่อเป็น เผื่อแผ่ โดยโอบอ้อม เอื้ออาทรต่อผู้อื่นว่า เป็นคนมี แหล่งเสบียงบำรุงเลี้ยงสรรพชีวิตบนโลกนี้อย่างปรีดิ์เปรม “น้ำใจ” เพราะน้ามีคุณสมบัติ หลายประการที่ถ่ายทอด ลักษณะของคุณธรรมอันดีงามนี้อย่างเด่นชัด น้ำ... คือตัวแทนของความสะอาดบริสุทธิ์ น้ำ... ยอมตนเข้าไปแปดเขื่อน เพื่อชำระล้างสิ่ง สกปรกจนเกลี้ยงเกลาสะอาดตา น้ำ... ให้ความสดชื่น ชุ่มเย็น แก่สรรพสิ่ง น้ำ... เป็นตัวประสาน ความแดกระแหงของผิว ดินที่หยาบกร้านให้นุ่มนวลเป็นผืนแผ่น เดียวกัน แผ่นผิวริ้วน้ำบนสายธารน้อยใหญ่ แม้จะโดนแดด กร้านสาดแสงส่องกระทบจนร้อนรน ก็ไม่ไม่เคยบ่นว่า กลับต้อนรับทำหน้าที่ของตน ด้วยการเปล่งประกายรับ วาวระยิบระยับ แล้วเหินสู่ฟ้าไปรวมตัวกันเป็นปุยเมฆ ฟู ฟอง ลอยล่อง เป็นฉัตรกางกั้นความร้อนแรงจากแสงตะวัน น้ำคือสิ่งที่มีคุณค่าเอนกอนันต์ฉันใด ใจของบุคคล ผู้ยินดีในการใช้อยู่เนืองนิตย์ ก็มีคุณค่า ดุจดัง หยาดฟ้า และธารทิพย์ ฉันนั้น เพราะน้ำใจที่ไหลริน ย่อมเอิบอาบ ไอเย็น แผ่เป็นกระแสความชื่นให้ระรื่นไปทั่วทิศที่จิตของ ผู้รับย่อมสัมผัสได้เสมอ สิ่งที่รินไหลจากใจที่บริสุทธิ์ จึงสมคุณค่ากับค่าว่า “น้ำใจ” อย่างแท้จริง งามใด ... เกินนํ้าใจ ใสพิสุทธิ์ ผ่องใดผิด... สุดเจิดจ้า กว่าใจใส กว้างใดหนอ... พอเทียมได้กับห้วงใจ มีบ้างไหม เกินใจ..... ที่เอ่ยอิง กัลยาณมิตร ๖๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๑