การสร้างบุญและการเตรียมใจ : หน้า 113/132

ลูกเขาอยู่ห้อง 1,0.บ. เนื่องจากรถชน ตอนนั้นลูกเขาไม่รับรู้อะไรเลยหมดความ รู้สึก คนเป็นแม่เสียใจมาก ร้องไห้ รีบมา วัดมาทำบุญหวังให้ลูกรอด ลูกเห็นแล้วก็ สลดใจและซึ้งในน้ำใจของคนเป็นแม่ คือตอนนั้นเขาพูดว่า "จะให้ทำอะไรว่า ได้ หมด ขอให้ลูกรอดชีวิตก็พอ" หลายวันหลังจากนั้นลูกก็ได้รับ ข่าวว่า เด็กผู้หญิงคนนั้นเสียชีวิตแล้ว ลูกก็สลดใจจริงๆ ค่ะ แล้วก็ได้คิดหลาย อย่าง อย่างแรกคือการที่เรามาเข้าวัด ทำบุญตอนมีเรื่อง หรือใกล้ตาย นี่มัน ไม่ทันจริงๆ เวลาคนมีทุกข์ก็รีบหาที่พึ่ง รีบเข้าวัดกันทั้งนั้นน่าจะเปลี่ยนจากเข้า ตอน “เวลาทุกข์" เป็น “ทุกเวลา” สร้าง บุญบารมีกันทุกเวลาไม่ว่าจะอยู่ใน สถานการณ์ไหนก็ตาม แล้วอย่างที่สองคือ จริงแล้วถึงเวลาที่ตายทุกคน เพียงแต่เรา ไม่ได้เตรียมใจเท่านั้นเอง ว่าจะเกิดขึ้น กับเราหรือคนรอบช้างเรา เราจึงท่า ใจไม่ ได้ ลูกว่า เมื่อเรานึกถึงความตายแล้ว ต้องประกอบด้วยปัญญาด้วย นึกให้เรามี กำลังใจในการสร้างบารมี อย่านึกโดยไม่ ได้ใช้ปัญญา เดี๋ยวจะเกิดความท้อแท้ เศร้าหมองไปเปล่าๆ ลูกรู้ว่าเรื่องนี้ไม่มี ใครชอบหรอกค่ะ ดูได้จากเทคนิคในการ ขายของ ถ้าพนักงานไปพูดว่า คุณป้ารับ ของชิ้นนี้ไหมค่ะ คนซื้ออาจจะวางของ แล้วก็ไปเลย แถมบนด้วยว่า แหม ! มัน เรียกฉันว่าป่าได้ ไม่ซื้อแล้ว ดังนั้นไม่ว่า ไม่ได้ยกเมฆมาเลยค่ะ ก็เป็นตัวอย่างให้ เห็นว่า ไม่มีใครอยากแก่ เจ็บ และตาย ทั้งนั้น แต่ต้องได้เป็นเช่นนั้นทุกคน เพราะทุกสิ่งมีการเสื่อมสลายได้ จึงไม่ ควรไปยึดติดให้มากนัก ยึดธรรมะภายใน ให้แน่นๆ อย่างเดียวก็พอนะคะ แล้วก็ เกาะรถด่วนขบวนสุดท้ายให้ดีๆ หาก เผลอลูกกลัวว่า จะหล่นลงมาค่ะ พรรษานี้ใกล้จะหมดแล้ว อีกไม่ นานก็ออกพรรษาแล้วค่ะ พรรษานี้หลวง พ่อท่านบอกให้เป็นพรรษาของพระมหา สิริราชธาตุ ใช่ไหมคะ ลูกเห็นเกือบทุก คนเลยที่มี พอได้รับก็ส่องกันใหญ่ ลูกเอง ก็น้อมท่านนึกไว้ในกลางด้วยเช่นกันค่ะ มองได้เรื่อยๆ ไม่เบื่อเลย รู้สึกว่าท่าน งามและมีชีวิต ลูกได้ฟังปาฏิหาริย์ของ พระมหาสิริราชธาตุหลายเรื่องแล้วค่ะ แต่ยังไม่เคยเจอกับตัวเองสักที หลวงพ่อ ท่านบอกว่า “พระมหาสิริราชธาตุ ท่าน ผู้ซื้อจะมีรอยเท้าสกุณาสักกี่รอยก็ตาม ไม่ใช่นักแสดงนะจ๊ะ ท่านจะช่วยต่อเมื่อ ควรสงวนค่า พูดไว้ให้เรียกแต่คุณพี่หรือ คุณน้าก็พอ นี่เป็นเทคนิคจริงๆ นะคะ แถมตัวอย่างที่เล่าให้ฟังก็เป็นเรื่องจริง เวลาคนมีทุกข์ก็รีบหา ที่พึ่งรีบเข้าวัดกัน ทั้งนั้นน่าจะเปลี่ยน จากเข้าตอน "เวลา มีเรื่อง เป็นจริงๆ เพราะฉะนั้นอย่าไป ทุกข์" เป็น "ทุกเวลา" ขอให้ท่านแสดงปาฏิหาริย์พร่ำเพรื่อ” ลูก ก็เลยคิดว่าถ้าอย่างนั้นลูกคงไม่ได้เห็น กัลยาณมิตร ๑ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๗