การปฏิบัติธรรมในยามทุกข์ : หน้า 56/132

ป่ารู้สึกกินใจในค่าพูด ของแพทย์ผู้รักษาโรค คุณอย่านึกเบื่อป้าเลยนะคะ คนแก่ ก็เป็นอย่างนี้แหละ เห็นโลกมานาน ก็ ต้องตักเตือนป้องกันเอาไว้ จะได้ไม่ พลาดพลั้งท่าาบาป ฟังป่าบ่นไป ว่าไป ดูไป อย่า หงุดหงิด โกรธไปเสียก่อน พิจารณา ว่า เวลาที่ไม่เหมาะในการปฏิบัติธรรม เพราะปฏิบัติแล้วไม่สามารถเกิดผลอะไร ได้แก่ เวลาป่วยหนัก มีทุกขเวทนาทาง ร่างกายแรงกล้า เช่น อาการเจ็บปวด ทรมาน ให้ป่าอยู่ประโยคหนึ่ง ไตร่ตรองให้รอบคอบว่าป้าแนะน่า พูดว่า "ผมว่าคุณป้า คักเตือนถูกต้องหรือเปล่า หวังดีหรือเปล่า ทำตามแล้วได้ประโยชน์หรือเสียประโยชน์ วิปลาส เวลามีทุกข์ใจหนักหนาสาหัส เช่น การพลัดพรากจากสิ่งที่รัก จิตใจสับสน ได้รับภัยพิบัติร้ายแรง เช่น ไหม้ น้ำท่วม พายุจัด โจรปล้น ข้าวยาก ไม่กลัวความตาย แต่กลัวขบวนการก่อน ตาย จริงไหมครับ" หมอพูดได้ตรงกับ ความรู้สึกของป่าจริง ๆ ถ้ามีแต่ประโยชน์รีบทำตามทันทีนะคะ เวลาของเราเหลือน้อยเต็มที่ จะมีชีวิตอยู่ ในโลกใบนี้ได้อีกกี่วัน เราจะแน่ใจได้ อย่างไรว่าภัยพิบัติต่างๆ จะไม่เกิดขึ้นแก่ บ้านเมืองของเรา เวลานี้บางประเทศมี วาตภัย อุทกภัย และภัยจากการจลาจล ตายกันครั้งละเป็นพันๆ คน บ้านเราที่รู้ กันแน่นอนอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ประชากร โรคเอดส์จะตายกันเป็นแสน จึงไม่ควร ดำเนินชีวิตอยู่อย่างประมาท โอกาสท่าความดีมีจำกัดอยู่ ป่า เคยอ่านพบในตำรา (เล่มไหน จำไม่ได้ แล้ว) ขนาดทำความดีด้วยการปฏิบัติ ภาวนา ซึ่งไม่ต้องใช้อุปกรณ์ภายนอกตัว อะไร เหมือนการทำทาน รักษาศีล ใช้ แต่ใจอย่างเดียว ยังจำกัดเวลา โดยบอก หมากแพง ฯลฯ บ้านเมืองเกิดสงคราม จลาจล ผู้คนอพยพ มีอันตรายจากอาวุธและผู้คน ดวยกน ผู้เป็นครูบาอาจารย์สอนการ ปฏิบัติธรรมทะเลาะวิวาทกัน ก่อให้เกิด การเสื่อมศรัทธา ฟังป่าคุยบอกคุณอย่างนี้แล้ว ทำความเข้าใจให้แจ่มแจ้ง มิฉะนั้นคนที่ ไม่เข้าใจหลายคนชอบพาผู้มีปัญหาสอง อย่างข้างต้นมาหาป่า ให้ช่วยสอนภาวนา ให้หน่อย กำลังป่วยด้วยโรคร้ายๆ บ้าง คนไม่เต็มเต็ง ตึงๆ ต้องๆ บ้าง คน ลุ้มใจแทบเป็นบ้าฆ่าตัวตาย เพราะถูก คนที่ตนรักทอดทิ้งหรือตายจากบ้าง ฯลฯ กลุ่ม อาการหนักขนาดนี้ ป่าจะสอน อะไรได้ เหมือนหิวข้าวจนตัวสั่น จะให้ ตั้งต้นปลูกข้าว ที่ไหนจะทันกิน การปฏิบัติธรรมต้องทำไว้ก่อน ตั้งแต่ตอนไม่มีปัญหาอะไร เหมือนการ ซักซ้อมอาวุธ ยามเกิดสงครามต่อสู้ศัตรู ใช้งานได้ทันที ไม่ใช่ข้าศึกประชิดตัว เพิ่ง จะหัดยิงปืน ยิงจรวด อย่างนั้นก็ตายเรียบ กัลยาณมิตร ๕๔ พฤศจิกายน ๒๕๕®