การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 112/132

ลูกรู้สึกว่า คนที่อยากเข้าถึง ธรรมกายนั้นมีมาก แต่คนที่ตั้งใจทําให้ เข้าถึงมีน้อย เพราะเวลาของเราควรจะแลกกับการก ระทำที่ดีงาม ทรงคุณค่า และใจเราก็ควร จะอยู่ในบุญ อยู่กับธรรมะ องค์พระ ให้ ได้นานๆ ตลอดเวลา ลูกคิดว่าให้ใจลูกใส ได้เป็นปกติ ก็ใช้ได้แล้ว แต่ใจจะใสได้ ก็ ต้องรักษาใจตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งเข้า นอนให้คิดเรื่องบุญ เรื่องธรรมะ นักแต่ เรื่องที่ดี หากทำเช่นนี้ได้ตลอดทั่งวัน ชีวิตลูกก็คงจะบริสุทธิ์ บริบูรณ์ทีเดียว ช่วงนี้ลูกได้ตั้งใจฟักอยู่คะ ก็ต้องมีสติคอย กํากับอยู่ ไม่อย่างนั้นลูกจะลืมได้บ้างค่ะ บางครั้ง ลูกก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า ลืม ได้อย่างไรนะ เพราะมีบางช่วงที่ลูกลืม นานจนเกินเลย แต่เมื่อคิดได้ก็ดึงใจกลับ มาให้อยู่ภายใน เพราะถ้าไม่ดึงกลับมา เดี๋ยวใจจะเคล็ดไปเลยค่ะ แล้วก็ไม่ยอม กลับง่ายๆ ด้วย ไปติดกับเรื่องต่างๆ แทน ซึ่งจะทําให้ลูกเสียเวลาไปโดยไม่ได้อะไร ไม่มีการเปลี่ยนแปลงและไม่ทำให้เกิด ความทุกข์ และเมื่อระลึกถึงแล้วดับความ ทุกข์ได้ ทำให้ใจบริบูรณ์ ไม่พร่อง ไม่หิว ไม่กระหาย ไม่ทำให้กระวนกระวาย สิ่ง ทั้งหมดนี้หาไม่ได้อย่างแน่นอน ในคน สัตว์ สิ่งของ แม้ในกายหยาบ กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายพรหม กายอรูปพรหม แต่ จะค้นพบสิ่งที่ต้องการได้ในธรรมกาย ซึ่ง จะเป็นที่พึ่งที่ระลึก อันสูงสุดของมนุษย์ ทุกคน และการที่จะเข้าถึงนั้น ก็ต้อง อาศัยความเพียร ความตั้งใจ และการ วางใจให้ถูกวิธีทีท่าให้เข้าถึง ลูกรู้สึกว่า คนที่อยากเข้าถึงธรรมกายนั้นมีมากแต่ คนที่ตั้งใจทำให้เข้าถึงมีน้อย อาจจะด้วย เหตุต่างๆ อย่างเช่น ใจของเรายังเห็นสิ่ง อื่นสำคัญกว่า หรือเกิดความขี้เกียจใน จิตใจ ยังไม่ตั้งใจจริงเป็นต้น ลูกประทับใจในคำสอนของหลวง ขึ้นมา ลูกกำลังคิดอยู่ว่าลูกน่าจะเขียน พ่อที่ว่า "อย่าให้สิ่งใดมาเป็นอุปสรรค อะไรแปะไว้หน้าล็อคเกอร์ตัวเองเสียหน่อย ขวางกั้นเราได้ให้อุปสรรคหมดไปจากใจ อาจจะเป็นโอวาทหรืออะไรก็ได้ที่อ่าน แล้วตรึกธรรมะได้ ตื่นขึ้นมาจะได้เห็นเลย จะได้ตรึกองค์พระไปเลยก่อนที่จะนึกถึง สิ่งต่างๆ หากใจมีองค์พระแล้วก็ไม่มี เรื่องอื่น หากมีเรื่องอื่นใจก็ไม่มีองค์พระ มันเป็นอย่างนี้ หลวงพ่อท่านเคยพูดว่า “ใจของ เรามันเช้าได้ทีละเรื่องถ้าองค์พระเข้า อย่างอื่นไม่เข้า ถ้าอย่างอื่นเข้า องค์พระ ไม่เข้า ในเมื่อใจของเรามีดวงเดียว เป็น สิ่งที่มีคุณค่าและน่าหวงแหน ดังนั้นเรา ควรเลือกว่าจะให้อะไร เข้ามาอยู่ในใจเรา ...” ลูกคิดว่า สิ่งที่สำคัญ และดีที่สุด ที่ ควรแก่การระลึกถึงน่าจะเป็นสิ่งที่เที่ยงแท้ ของเรา" ฟังแล้วรู้สึกว่าเราจะยอมให้สิ่ง เล็กๆ น้อยๆ มาขวางกั้นเราได้อย่างไร ต้องขจัดเจ้าตัวร้ายออกไปให้หมด ให้ เหลือแต่ใจที่ดีงาม มีความเข้มแข็งเต็ม เปี่ยมอยู่ในหัวใจ เพราะชีวิตเรามีเวลาไม่ มากนัก แถมแต่ละคนก็มีเวลาไม่เท่ากันอีก บางคนอายุยืน บางคนอายุสั้น เราไม่รู้ หรอกว่าเข็มนาฬิกาของเราจะหยุดเดิน เมื่อไหร่ โดยมากเรามักจะนึกว่า เราจะ อยู่ไปได้จนแก่ มันไม่เป้นอย่างนั้นได้ทุกคน ไม่สามารถเป็นเช่นนั้นได้ทุกคน ลูกเห็น มาตัวอย่างหนึ่งไม่นานผานี้เอง พอดีวัน นั้นลูกไปที่สภาฯ (หลังคามุงจาก) ก็เจอ ผู้หญิงคนหนึ่ง มีลูกผู้หญิงอายุ ๑๘ ปี กัลยๆ ผมิตร ๑๑0 พฤศจิกายน ๒ve