น้ำใจและความช่วยเหลือ : หน้า 30/108

มองเห็นสรรพสัตว์ทั้งหลายว่าล้วนเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ เกิดแก่เจ็บตายด้วยกันหมดทั้งสิ้น เราทุกคนจึงควรรัก ใคร่เกื้อกูลกัน และถ้าใจใหญ่สุดๆ ถึงขนาดที่มีมโน ปณิธานที่จะรื้อสัตว์ขนสัตว์ทั้งหลายไปสู่พระนิพพานให้ หมด นั้นคือน้ำใจของพระโพธิสัตว์ เรื่องของความใจใหญ่นี่ ดูเหมือนพวกเราชาว วัดทั้งหลายออกจะเป็นคล้าย ๆ กัน คือพอเข้าวัด ปฏิบัติธรรมมากๆ เข้าก็ยิ่งใจใหญ่ ยิ่งทำบุญก็ยิ่งบันเทิง เบิกบาน บุญเล็กบุญใหญ่ไม่ว่าใครจะบอกมาก็ไม่เคยขัด ข้อสําคัญคือมีความคิดอยากจะให้คนทั้งโลกได้เห็น คุณค่าของบุญ อยากให้พวกเขามีความสุขมีความชุ่ม เย็นจากการบำเพ็ญบุญปฏิบัติธรรมเช่นเดียวกับเรา ซึ่ง ทั้งหมดนี้คงเป็นผลมาจากที่พวกเราได้ซึมซับรับเอา แบบอย่างมาจากครูบาอาจารย์และเหล่ากัลยาณมิตร ของเรานั่นเอง คิดอะไรเพลินๆ อยู่เพียงพักเดียว ก็มีนางฟ้า ของการบินไทยหรือแอร์โฮสเตสนำอาหารว่างและ เครื่องดื่มมาเสริฟด้วยความคล่องแคล่วและงดงามตาม แบบไทยๆ หากเป็นภาษาเขมรก็คงต้องเรียกเธอเหล่านี้ ว่า “นางบำเรอกำปั่นเหาะ” ซึ่งฟังดูแล้วก็เชื่อว่าพวก เธอทั้งหลายก็คงไม่ปรารถนาที่จะให้ใครต่อใครใช้คำนี้ กับเธอเท่าใดนัก แม้ว่าจะเป็นสายการบินที่มุ่งสู่เมือง เขมรก็ตามที เสียงกัปตันบนเครื่องประกาศว่าเที่ยวบินนี้จะ ใช้เวลาเดินทางประมาณ ๕๐ นาทีเศษ คือใช้เวลาพอๆ กับเส้นทางบินระหว่างกรุงเทพฯ-เชียงใหม่ เรียกว่า เพียงงีบหนึ่งก็ถึงแล้ว ซึ่งก็เป็นเช่น พระพุทธรูปโบราณที่แสดงให้เห็น พุทธลักษณะอย่างชัดเจน นั้นจริงๆ เพราะเพียงอีกไม่กี่อึดใจ เราก็รู้สึกว่าเครื่องบินกำลังลดระดับ ลงเรื่อยๆ จนมองเห็นแผ่นดินอัน หนึ่ง เราทราบว่าพวกเขา กว้างใหญ่อยู่เบื้องล่าง ซึ่งถ้าจะให้ กําลังได้รับความเดือดร้อนจริง สอง ทางผู้นำของรัฐบาล กัมพูชาได้ทำหนังสือร้องขอ ความช่วยเหลือมา และสาม พวกเขาทุกคนล้วนเป็น พี่น้องของเราเช่นกัน ถูกควรจะเรียกว่าแผ่นดินปนแผ่น น้ำมากกว่า เพราะมองเห็นอาณา บริเวณที่ถูกน้ำท่วมกว้างขวางสุด สายตา จนพวกเราทุกคนมีความ เห็นพ้องต้องกันว่า เรามาถูกที่และ ถูกเวลาแล้ว เพราะพี่น้องของเราที่ นี่คงกำลังเดือดร้อนกันอย่างหนัก ทีเดียว เจ้านกยักษ์ของเราร่อนลง ยังสนามบินโปเชนตงของกัมพูชา อย่างสง่าผ่าเผยเมื่อเวลาบ่ายสี่โมง ทันทีที่เหยียบย่างเข้าสู่ เศษ แผ่นดินกัมพูชาพวกเราก็ได้รับการ พระธรรมกายที่ปรากฏทุกขุมขนบน รูปปั้น พระอวโลกิเตศวร ๒๘ | กัลยาณมิตร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ แม้พระวรกายด้านหลัง และบริเวณข้อพระบาทหรือนิ้วพระบาทก็ยังมีพระธรรมกายสถิตอยู่