การต้อนรับและการเดินทางในกัมพูชา : หน้า 31/108

ต้อนรับอย่างอบอุ่น จากคณะเจ้าหน้าที่ของทางรัฐบาล และเหล่ากัลยาณมิตรของเราที่มารอรับและช่วยอำนวย ความสะดวกต่างๆ ให้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมีสื่อมวลชน ทั้งหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ของกัมพูชามาคอยติดตาม ทำข่าวการมาของพวกเราอีกด้วย ทางกัมพูชาได้จัดรถมารับพวกเราประมาณ ๑๐ คัน มีทั้งรถตู้และรถเก๋ง พวกเราก็แยกย้ายไปขึ้นคัน โน้นคันนี้บ้าง สำหรับคันที่ผมขึ้นนั้นเจ้าของรถเป็นชาย หนุ่มวัยสามสิบชื่อบุญเฮียง ซึ่งเคยมาร่วมงานที่วัด พระธรรมกายในวันหลอมเทียนใจ ไฟนิรันดร์ อนันตชัย เมื่อวันอาทิตย์ที่ 5 สิงหาคม ที่ผ่านมานี้เอง เขาบอกว่า ประทับใจมาก ไม่เคยเห็นอะไรที่ดีๆ อย่างนี้มาก่อน ว่า แล้วเขาก็เปิดเทปเพลงในรถให้ฟัง ทีแรกนึกว่าจะได้ฟัง เพลงเขมรที่แท้ก็เป็นเพลง “เทียนใจ” ของพวกเรานี่เอง ได้ฟังแล้วก็ทั้งอบอุ่นและตื้นตันใจ อบอุ่นด้วยความรู้สึก ว่าถึงจะมายังต่างบ้านต่างเมือง แต่เราก็คงอยู่ใน ท่ามกลางหมู่พี่น้องกัลยาณมิตรของพวกเรานั่นเอง ที่ ตื้นตันใจก็เพราะรู้สึกซาบซึ้งในบารมีของ พระเดชพระคุณหลวงพ่อที่ยังแผ่คลุมมาตุ้มหัวให้พวก เราถึงที่นี่ ทำให้พวกเราพลอยได้รับเกียรติได้รับการ ต้อนรับดูแลอย่างดีในฐานะที่เป็นลูกของหลวงพ่อด้วยกัน สนามบินโปเชนตงอยู่ห่างจากกรุงพนมเปญ ประมาณ ๑๒ กิโลเมตร สภาพความเป็นอยู่ตลอดสอง ข้างทางที่ผ่านไปก็แทบจะไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเมือง ไทยเท่าใดนัก ยกเว้นป้ายภาษาเขมรตามร้านรวงต่างๆ และการจราจรที่ให้รถวิ่งชิดขวาแล้วก็ไม่มีอะไรที่ทำให้ รู้สึกว่ามาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเลย เพราะหน้าตา ผิวพรรณหรือแม้แต่การแต่งกายของคนเขมรกับคน ไทยก็ละม้ายคล้ายกันเหลือเกิน เขมรกับไทยมีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันมาช้า นาน ศิลปวัฒนธรรมก็คล้ายคลึงและถ่ายเทถึงกัน มี ภาษาไทยหลายคำที่เรายืมมาจากเขมรและยังคงใช้กัน อยู่ทุกวันนี้ เช่นคำว่า เสวย เสด็จ สมเด็จ กบาล ถนน บรรทม สะอาด มนุษย์ ปักษี ฯลฯ แผ่นดินเขมรแม้ว่าจะเป็นดินแดนที่อุดม สมบูรณ์ด้วยทรัพยากรอันมีค่านานาชนิดทั้งป่าไม้ อัญมณี ข้าวปลาอาหารและโบราณสถานสำคัญก็ตาม แต่ชาว เขมรก็มิได้อยู่เป็นสุขเท่าใดนัก เหมือนเป็นแผ่นดินที่ own masa Boys ICAS ฯพณฯ สมเด็จเจียซิม กล่าวขอบคุณผู้แทนมูลนิธิธรรมกาย ต้องคำสาปที่ทำให้ชาวเขมรต้องเผชิญชะตากรรมมา โดยตลอด มีทั้งสงครามจากภายนอกและภายใน เคย ตกเป็นเมืองขึ้นของไทย เวียดนาม และฝรั่งเศส เพิ่งจะ ได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๖ นี้เอง หลังจากนั้นก็ประสบภาวะสงครามมีการแบ่งแยกเป็น ฝักเป็นฝ่ายรบราฆ่าฟันแย่งชิงอำนาจกันมาเป็นช่วงๆ จนทำให้ชาวเขมรต้องอดอยากและเสียชีวิตไปนับล้านคน สันติภาพในเขมรเพิ่งจะฉายแววให้เห็นเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง ฉะนั้นกรุงพนมเปญในวันนี้จึงดูคึกคักมีชีวิตชีวา สลบไสลมานานร่วมสองทศวรรษ เท่าที่ผ่านตาก็เห็นว่า เพราะอยู่ในช่วงของการฟื้นฟูประเทศหลังจากที่ กรุงพนมเปญนี้มีการวางผังเมืองที่ดี มีแม่น้ำผ่านถึงสี่สาย หากบ้านเมืองยังมีความสงบอยู่อย่างนี้ เชื่อว่าภายในไม่ กี่ปีก็คงจะสามารถฟื้นตัวได้ ฝ่ายต้อนรับทางกัมพูชาได้พาคณะของเราไป เข้าพักที่โรงแรมไทยซาน(THAI SAN) ซึ่งเป็นโรงแรม ขนาดกลางอยู่ในย่านชุมชนของกรุงพนมเปญ เนื่องจากกว่าจะเข้าที่พักก็เป็นเวลาเย็นค่ำแล้ว ในวัน กัลยาณมิตร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ | ๒๙