การศึกษาและความสำเร็จ : หน้า 92/108

สำนวนจีน เสี่ยวเหลียงย เลิกร้างกลางคัน นานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งชื่อ เพื่อหยาง คิดถึงเจ้า ข้าจึงกลับมาบ้านสักครั้ง” เขาได้เดินทางจากบ้าน ไปศึกษาเล่าเรียนยังต่าง เมือง โดยได้ตั้งปณิธานไว้ว่า จะตั้งใจศึกษาเล่าเรียนให้สำเร็จ ในอนาคตจะได้ประสพผลสำเร็จทางด้านหน้าที่การงาน แต่ทว่าเขาจากไปไม่ทันไรเพียงหนึ่งปีก็เดินทางกลับมาบ้าน แล้ว ในขณะที่เขาเข้ามาถึงบ้านนั้น ภรรยาของเขา กำลังทอผ้าอยู่พอดี เมื่อนางเห็นสามีกลับมาอย่างกะทันหัน ก็รู้สึกแปลกใจ จึงถามเล่อหยางขึ้นว่า “ท่านพี่ ท่านเรียนสำเร็จแล้วหรือ” เล่อหยางตอบว่า “ข้ายังเรียนอยู่ แต่เพราะความ ๙๐ | กัลยาณมิตร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ ภรรยาเขาได้ฟังเช่นนั้น จึงคิดหาวิธีการที่จะทำให้ เล่อหยางได้คิด ทันใดนั้นนางก็หยิบกรรไกรขึ้นมา ตัดด้ายที่ กำลังทอผ้าขาดทันทีและกล่าวกับสามีว่า “ผ้าผืนนี้ใช้เส้นไหมทอทีละเส้นๆ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ค่อยๆ ทอได้ทีละนิ้วสะสมเป็นว่าเป็นพับ บัดนี้ ข้าได้ตัดด้ายขาดไปแล้ว งานที่ทำไปก็ต้องสูญเปล่า สิ้น เปลืองเวลาไปโดยไม่ได้อะไรเลย สำหรับการศึกษาของท่าน นั้นก็เช่นกัน การที่จะศึกษาเล่าเรียนสำเร็จ ก็ต้องใช้เวลา หลายปี บัดนี้ท่านมาเลิกเรียนเสียกลางคัน ก็คงเหมือนเส้น ไหมบนเครื่องทอผ้าที่ขาดไปนี่แหละ"