การบรรลุธรรมของนางรัชชุมาลา : หน้า 53/108

โอกาสเพราะตัวเราเป็นคนอาภัพวาสนาเกิดมาในตระกูลที่ ต่ำช้าเป็นทาสีเขา ไหนเลยพระองค์จักแสดงธรรมหรือ แม้แต่สนทนาปราศรัยกับเรา” ครั้นองค์พระชินสีห์ทราบวาระจิตแห่งนางจึงมี พระพุทธฎีกาตรัสเรียกว่า “ดูกร รัชชุมาลา” เมื่อนางได้ยินดังนั้นก็ลืมการที่จะคิดฆ่าตัวตายเสียสิ้น ค่อยๆ ปลดห่วงที่สวมคอตนออกแล้วไต่ลงจากต้นไม้ เข้าไปกราบถวายนมัสการสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ใน ขณะนั้นองค์พระพิชิตมารจึงตรัสพระธรรมเทศนาอนุปุพพิกถา ตามสมควรแก่นาง พอจบพระธรรมเทศนา นางรัชชุมาลา ทาสีผู้ซึ่งมีวาสนาที่ตนเคยสั่งสมมาแต่ปางบรรพ์ ก็พลันได้ บรรลุโสดาปัตติผลเป็นพระอริยบุคคลขั้นแรกในพระบวร พุทธศาสนา แล้วองค์สมเด็จพระชินสีห์ก็เสด็จกลับไปยัง พระเชตวันมหาวิหาร ฝ่ายนางรัชชุมาลาพระโสดาบันอริยชนคนใหม่ ก็ น้อมกายลงถวายอภิวาทหันหน้าไปทางทิศที่พระองค์เสด็จ ไปเมื่อสักครู่ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วจึงเดินกลับไปยังคฤหาสน์ ตามเดิม ครั้นมาถึงหน้าคฤหาสน์ก็ให้บังเอิญประจันหน้ากับ ท่านมหาพราหมณ์ซึ่งเป็นพ่อผัวนางใจร้าย พราหมณ์เฒ่า มองหน้านางทาสีเห็นพักตราผ่องใสผิดสังเกต ไม่เศร้า หมองเหมือนแต่ก่อน ก็เอ่ยถามว่าเป็นเพราะเหตุใด รัชช มาลาทาสีก็เล่าเรื่องแต่ต้นให้ฟัง เมื่อพราหมณ์เฒ่าได้สดับ ฟังก็พลันบังเกิดความชื่นชมยินดียิ่งนัก จึงรีบขึ้นเรือนไป เรียกหานางหญิงลูกสะใภ้แล้ว สำทับอย่างเฉียบขาดว่า “แต่นี้ต่อไป เจ้าอย่าได้ตีด่านางรัชชุมาลาอีก มี ฉะนั้นเราจักเอาโทษแก่เจ้า” เมื่อประกาศดังนั้นแล้ว มหาพราหมณ์เฒ่าใคร่จัก ได้ฟังพระธรรมเทศนา ก็ได้กราบทูลอาราธนาองค์สมเด็จ พระชินสีห์สัมมาสัมพุทธเจ้ามายังหมู่บ้านแห่งตน พร้อม ถวายอาหารบิณฑบาต พราหมณ์และคหบดีทั้งหลายใน ตำบลตยาคามขณะนั้นยังไม่มีความเลื่อมใสในบวรพระพุทธ ศาสนา เมื่อเห็นท่านมหาพราหมณ์ผู้เป็นหัวหน้ามีความ เลื่อมใสในองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าดังนั้น ต่างก็พากันมา ต้อนรับและสดับฟังพระธรรมเทศนาแห่งพระพุทธองค์ ต่อ มาก็ได้ประกาศตนเป็นพุทธมามกะตั้งอยู่ในไตรสรณคมน์ นคร KOAQE เมื่อท่านมหาพราหมณ์ผู้ทรงคุณถึงแก่กรรมแล้วต่อมาไม่นาน นางรัชชุมาลาทาสีนั้นเป็นธิดาสุดที่รักแห่งดนตราบเท่าสิ้นชีวิต และศีล ๕ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา และประกาศแต่งตั้งให้ นางรัชชุมาลาผู้เป็นธิดาบุญธรรมก็ทำกาลกิริยาตายไปตาม ธรรมดาแห่งสังขาร แล้วไปอุบัติเป็นเทพนารี มีรัศมีและ ฤทธานุภาพมาก ณ เทพวิมานสรวงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เพราะเหตุที่นางได้บรรลุถึงความเป็นพระอริยบุคคลโสดาบัน จึงได้เสวยทิพยสมบัติเป็นสุขนักหนา ความตายเป็นสิ่งแน่นอนของชีวิต เมื่อละร่างกาย ทิ้งสังขารจากโลกนี้ ก็ไม่สามารถนำสิ่งใดติดตัวไปได้ ไม่ว่า จะเป็นทรัพย์สินเงินทอง ลาภยศ ธนสารสมบัติทั้งหลาย ไป ได้ก็เพียงแต่วิญญาณ คงเหลือเพียงคุณความดีเพื่อไว้ให้ลูก หลานและอนุชนคนรุ่นหลัง ให้ได้จดจำเล่าขานต่อไป ดุจดั่ง เช่นคุณความดีของคุณยายอาจารย์ มหาอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ที่จะเป็นตำนานประวัติศาสตร์คงอยู่คู่กับเรื่องราว ของวัดพระธรรมกายและมหาธรรมกายเจดีย์ ตลอดไป ตราบนานเท่านาน “พฤษภผกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์ สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา" กัลยาณมิตร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๓