การฝึกใจและการสร้างสมาธิ : หน้า 99/108

ลองธรรม ล่าภาษิต อิ่มธรรม ใจแข็ง ใจอ่อน สุทททสํ สุนิปุณฺ ยตฺถ กามนิปาตินํ จิตต์ รกฺเขถ เมธาวี จิตต์ คุตต์ สุขาวห์. ผู้มีปัญญา พึงรักษาจิตที่เห็นได้ยากนัก ละเอียดนัก มักตกไป ในอารมณ์ที่น่าใคร่ (เพราะว่า) จิตที่คุ้มครองแล้ว นำสุขมาให้ (ขุ.ธ. ๒๕ / ๑๙) แข็งใจแล้วใจจะแข็ง ใจอ่อนแล้วจะอ่อนใจ จิตใจจึงจะอ่อนนุ่มละเอียดอ่อน เพราะยอมอ่อนข้อให้ ใจจึงเริ่มอ่อนแอ ผู้มีปัญญาจึงทําใจให้อ่อนนุ่ม อ่อนละมุน เพราะความอ่อนความ จึงทำให้อ่อนอกอ่อนใจ เพราะใจอ่อนปวกเปียก จึงทำให้อ่อนเปลี้ยเพลียแรง เพราะใจวอกแวกอ่อนไหว จึงทำให้อ่อนเพลียละเหี่ยใจ อย่าอ่อนแรงกับกิเลส อย่าอ่อนข้อกับใจตน จงทำใจให้อ่อนละมุน จงอ่อนน้อมต่อพระรัตนตรัย ด้วยการฝึกใจให้หยุดที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด (กึ่งกลางกาย) ใจจึงเป็นสมาธิเข้าถึงสุดยอดแห่งพลังใจที่ไม่มีวันสิ้นสุด ใจจึงถูกคุ้มครอง และแกร่งเกินกว่าความทุกข์ที่จะมา ครอบงำาได้ ความสุขจึงโถมทับทวีอย่างน่าอัศจรรย์ กัลยาณมิตร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๓ | ๔๗)