ความเป็นครูของคุณยาย : หน้า 19/108

ณ ที่นี้ สำหรับตัวผู้เขียนขออนุญาตเขียนความ รู้สึกของตัวเองในฐานะของ “ครู” ผู้มีคุณยายเป็นตัวอย่าง เป็นต้นแบบอย่างที่เรียกว่าหยั่งลึกอยู่ในมโนสำนึก อยู่ใน ความรู้สึกของความเป็นครู เพราะคุณยายทั้งสอนทั้งสั่งทั้ง เป็นตัวอย่างให้เห็นด้วยทุกๆ วินาทีของยาย คือ คุณยายใช้ ทุกๆ วินาทีของชีวิตเป็นแบบอย่าง เป็นตัวอย่างให้เห็น ให้ ได้ยิน ให้ได้ฟัง แทนการสั่งสอนด้วยการว่ากล่าว จน สามารถกล่าวได้ว่าทุกอย่างที่คุณยายสอนให้เติบโตจนเป็น กระทั่งสามารถเป็น “ครู” ได้นั้น คุณยายมิได้ใช้และมิได้ อาศัยหลักเกณฑ์ด้านวิชาการทางโลกแขนงใดเลย สำหรับตัวผู้เขียนเอง คุณยาย คือ “ครูวิชชา ธรรมกาย” ผู้ให้ทุกอย่าง เมื่อยายทราบว่า วิชชาธรรมกาย คือหนทางเดียวเท่านั้นที่จะนำผู้คนทั้งหลายเข้าใกล้ พระพุทธเจ้า นำผู้คนทั้งปวงรอดพ้นจากเงามืดของพญา มารที่แผ่ครอบห่อคลุมหุ้มห้วงเหวแห่งวัฏสงสารไว้ ไม่ว่า บุคคลผู้นั้นจะเกิดเป็นยาจกหรือเศรษฐี ผู้มีฐานันดรหรือ คนจรจัด ผู้เป็นนักปราชญ์หรือคนขัดรองเท้า ทุกคนไม่ว่าใครไม่เคยพ้นจากการเวียนว่ายอยู่ใน ความผันแปรของทุกข์ ทุกคนต้องเจ็บต้องหิว ต้องแก่ชรา และต้องตายเหมือนกันหมด ครั้งเมื่อคุณยายได้เรียนรู้ชัดแจ้ง จากพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)ว่า หนทางสายกลางที่เริ่มต้นตรงกึ่งกลาง ธรรมเป็นโพธิสัตว์ เป็นพระอรหันต์ เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไปในที่สุด เมื่อคุณยายทราบเช่นนั้น ความเป็นครูของยาย ความรักที่ยายมีต่อมนุษย์ต่อลูกหลาน ทำให้ยายสรรค์สร้าง ทุกสิ่งที่จะทำให้การเรียนวิชชาธรรมกาย การสอนสมาธิ เพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย การสร้างความดี การสร้างบารมี ด้วยการช่วยเหลือคนของลูกหลานรุ่นต่อไปเป็นไปได้โดยง่าย เป็นไปอย่างสะดวกสบาย ซึ่งจะพูดให้ชัดๆ ก็คือ คุณยาย เป็นครูที่ออกทุนหาทุนสร้างโรงเรียนเอง สอนคนที่จะเป็น ครูเอง หาอาหารมาเลี้ยงทุกคนในโรงเรียนเอง บริหารงานเอง และเป็นทุกๆ อย่างเองแม้กระทั่งภารโรง ยายเสียสละทุกอย่าง ทำงานหนักจนถึงกับเป็นโรคขาดอาหารในช่วงต้นของการ สร้างวัดพระธรรมกาย เพราะความเหนื่อยสาหัสและต้อง ประหยัดไปพร้อมๆ กัน ความจริงตรงนี้นี่เองที่ทำให้ผู้เขียน มีกำลังใจในการทำงานในการเป็นครูอยู่ตลอดเวลา เพราะ อย่างไรเสียเราก็ไม่เหนื่อยเท่ายาย สิ่งสำคัญที่สุดของคุณยายที่อยู่ในสำนึกของผู้เขียน ตลอดเวลา คือ การเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ความเป็นผู้ทนได้ ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นคำสรรเสริญ เป็นอามิสลาภยศ เป็น ร่างกายของมนุษย์ทุกคนนั่นแหละคือทาง หนีพ้นทุกข์ได้ มากน้อยแค่ไหนขึ้นอยู่กับ “ใจ” ว่านำไปหยุดตรงกลางตัวได้ดีเพียงใด แต่ถ้า นำไปวางไว้ได้ละก็ โอกาสจะพ้นทุกข์ พบสุข พบความสำเร็จมากขึ้นย่อมเป็นไปได้ เป็น วิชชาที่เรียนแล้ว ได้แล้ว เข้าใจแล้วไม่รู้ลืม สามารถเรียนต่อได้ในภพชาติต่อๆ ไป ถ้า มนุษย์ผู้นั้น คนๆ นั้นละโลกละขันธ์นี้ไปด้วย ใจที่จรดนิ่งกลางตัว เมื่อเกิดใหม่ธรรมในตัว จะผลักดันให้มนุษย์คนนั้นดั้นเดินเข้าไปสู่ ธรรมะที่ละเอียดขึ้นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึง จุดที่สุดแห่งทุกข์ คือเข้าถึงธรรม ตรัสรู้ กัลยาณมิตร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๓ ๑๗