มีลิ้นทปัญหา: ฉบับ : หน้า 43/92

๔๒ มี ลิ น ท ปั ญ ห า : ฉ บั บ ประการที่ ๓ คือ ธรรมดาไก่ ย่อมคุ้ยเขี่ยหาอาหารแต่ที่กิน ได้ ฉันใด พระโยคาวจร ก็ควรพิจารณาก่อน แล้วจึงบริโภคอาหาร ไม่บริโภคเพื่อให้เกิดความคะนอง ความมัวเมา ความสวยงามแห่ง ร่างกาย แต่บริโภคเพื่อให้ร่างกายนี้ดำรงอยู่ในพรหมจรรย์ คือ การ ครองชีวิตอันประเสริฐ และบรรเทาเวทนาเก่า* กำจัดเวทนาใหม่ เท่านั้น ดังพระพุทธพจน์ ที่ว่า “บุคคลกินเนื้อแห่งบุตรในทางกันดารได้ ด้วยความลำบากใจ กินเพื่อประทังชีวิต ฉันใด หรือบุคคลเติมน้ำมัน รถ พอให้รถแล่นไปได้ ฉันใด พระโยคาวจรก็บริโภคอาหาร พอควรต่อการยังชีพ ฉันนั้น ประการที่ ๔ คือ ธรรมดาไก่ย่อมมองไม่ชัดในเวลากลางคืน พระโยคาวจรก็ควรทำเป็นคนตาบอดทั้งเวลาที่อยู่ในป่า หรือออก บิณฑบาตตามบ้าน คือเป็น คนตาบอด หูหนวก เป็นใบ้ ต่อรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ธรรมารมณ์อันน่ายินดีทั้งหลาย ดังคำพระมหากัจจายนเถรเจ้า ที่ว่า พระโยคาวจรควรเป็น เหมือนคนตาบอด คนหูหนวก คนใบ้ คนไร้กำลัง เมื่อมีเรื่องกระทบ กระทั่ง ควรวางเฉยเหมือนคนตายแล้ว ประการที่ ๕ คือ ธรรมดาไก่แม้จะถูกขว้างปาด้วยก้อนดิน ค้อน หรือถูกทุบตีด้วยสิ่งของใดๆ ก็ยังไม่ยอมทิ้งรังของตน พระโยคาวจร