องค์ ๔ แห่งภูเขา : หน้า 71/92

๗๐ บ มี ลิ น ท ปั ญ ห า : ฉ บั บ ข้อนี้สมกับคำของพระสุภูติเถรเจ้า ว่า เวลาจิตที่ประกอบด้วย ราคะ โทสะ โมหะ เกิดขึ้นแก่เรา เราก็พิจารณาอยู่ผู้เดียวว่า เรา ไม่มีราคะ โทสะ โมหะ ใน สิ่งที่น่าเกิดราคะ โทสะ โมหะ และเราพึง สอนตัวเราว่า ถ้าท่านเกิดราคะ โทสะ โมหะ ก็จงออกไปจากป่า เพราะที่ป่านี้เป็นที่อยู่ของผู้บริสุทธิ์ ผู้ไม่มีมลทิน ผู้มีตบะเท่านั้น ท่านอย่าได้ทำลายสถานที่อันบริสุทธิ์นี้ ท่านจงออกไปจากป่า ประการที่ ๔ ธรรมดาภูเขา ย่อมเป็นของสูง ฉันใด พระ โยคาวจรก็ควรเป็นผู้สูงด้วยญาณ ฉันนั้น ข้อนี้สมกับพระพุทธพจน์ ว่า เมื่อใดบัณฑิตกำจัดความประมาท ด้วยความไม่ประมาทได้แล้ว ขึ้นสู่ปราสาทคือปัญญา เมื่อนั้นท่านก็ ไม่มีความเศร้าโศก ได้เล็งเห็นผู้เศร้าโศก เหมือนกับผู้อยู่บนภูเขา แลเห็นคนผู้อยู่ข้างล่าง ฉะนั้น ประการที่ ๕ ธรรมดาภูเขา ย่อมไม่ฟูขึ้น หรือยุบลง ฉันใด พระ โยคาวจรก็ไม่ควรฟูขึ้น และยุบลง ฉันนั้น ข้อนี้สมกับคำของอุบาสิกาจูฬสุภัททา ว่า พระสมณะทั้งหลาย ของเรา ย่อมไม่ฟูขึ้น ยุบลง ด้วยความมีลาภ และความไม่มีลาภ เหมือนกับคนอื่นๆ ดังนี้