การอบรมจิตใจให้เสมอกับอากาศ : หน้า 78/92

ผู้ ห ยั่ ง ล ง สู่ ค ว า ม เ พี ย ร ประการที่ ๒ ธรรมดาอากาศย่อมเป็นที่ท่องไป ของฤๅษี ดาบส ภูต สัตว์มีปีก ฉันใด พระโยคาวจร ก็ควรปล่อยใจไปในสังขารทั้ง หลายทั้งปวงว่า เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ฉันนั้น ประการที่ ๓ ธรรมดาอากาศย่อมเป็นที่เกิดของความหวาดกลัว ฉันใด พระโยคาวจร ก็ควรทำใจให้หวาดกลัวต่อการเกิดในภพทั้งปวง ฉันนั้น ประการที่ ๔ ธรรมดาอากาศย่อมไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีประมาณ ฉันใด พระโยคาวจร ก็ควรเป็นผู้มีสีลาจารวัตร อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีประมาณ ฉันนั้น ประการที่ ๕ ธรรมดาอากาศย่อมไม่ยึดติด ไม่ข้องเกี่ยว ไม่ตั้ง อยู่ ไม่พัวพันกับสิ่งใด ฉันใด พระโยคาวจรก็ไม่ควรข้องแวะ ไม่ควร ยึดติด ไม่ควรตั้งอยู่ ไม่ควรผูกพันอยู่กับครอบครัว หมู่คณะ ลาภ ที่ อยู่ เครื่องกังวล ปัจจัย และกิเลสทั้งปวง ข้อนี้สมกับที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงสอนพระราหุลไว้ว่า ดู ก่อนราหุล อากาศย่อมไม่ตั้งอยู่ในที่ใดได้ ฉันใด เธอจงอบรมจิตใจให้ เสมอกับอากาศ ฉันนั้น เพราะเมื่อเธออบรมจิตใจให้เสมอกับอากาศ ได้แล้ว ผัสสะอันเป็นที่พอใจและไม่พอใจ ย่อมไม่ครอบงำจิตใจได้ ๗๗