การพัฒนาความเพียร : หน้า 20/92

ผู้ ห ยั่ ง ล ง สู่ ค ว า ม เ พี ย ร พระโยคาวจร ก็ควรเหยียบพื้นดิน คือ ศีล ด้วย เท้า คือวิริยะ ให้มั่นคง ทำขันติ-โสรัจจะไม่ให้ไหว สำรวมใจและกาย บีบกิเลส ตัณหาให้แน่น กระทำจิตไม่ให้มีช่องว่าง ด้วยโยนิโสมนสิการ ประคอง ความเพียร ปิดประตูทั้ง 5 เสีย ตั้งสติไว้ ทำให้เกิดความร่าเริงว่า เราจักยิงกิเลสทั้งปวง ด้วยลูกศร คือญาณ ณ บัดนี้ ประการที่ ๒ ธรรมดานายขมังธนู ย่อมรักษาไม้ง่ามไว้ เพื่อ ดัดลูกธนูที่คดงอให้ตรง ฉันใด พระโยคาวจร ก็ควรรักษาไม้ง่าม คือ สติปัฏฐานไว้ในกายนี้ เพื่อทำจิตที่คดงอ ให้ตรง ฉันนั้น ประการที่ ๓ ธรรมดานายขมังธนู ย่อมเพ่งที่หมายไว้แน่วแน่ ฉันใด พระโยคาวจรก็ควรเพ่งกายนี้ ฉันนั้น ควรเพ่งกายนี้อย่างไร ? ควรเพ่งว่า กายนี้เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เป็นโรค เป็น หัวฝี เป็นลูกศร เป็นต้นเหตุแห่งทุกข์ เป็น ของทำให้ลำบาก เป็น ของแปรปรวน เป็นของแตกหัก เป็นของจัญไร เป็นของอุบาทว์ เป็นภัย เป็นอุปสรรค เป็นของหวั่นไหว เป็นของผุพัง เป็นของไม่ยั่งยืน ไม่มี ที่หลบลี้ ไม่มีที่ต้านทาน ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีที่อาศัย เป็นของว่าง เป็นของ เปล่า เป็นของมีโทษ เป็นของมีความแปรปรวนไปเป็นธรรมดา ไม่มี แก่น เป็นรากเหง้าแห่งภัย เป็นผู้ฆ่า เป็นของมีอาสวะเครื่องดอง เป็นของน่าสงสัย เป็นของปรุงแต่ง เป็นเหยื่อแห่งมาร มีความเกิด แก่ ๑๙