การมีสติสัมปชัญญะ : หน้า 61/92

๖๐ ป มี ลิ น ท ปั ญ ห า : ฉ บั บ ประการที่ ๒ ธรรมดาของเครื่องเรือที่ขัดข้อง ย่อมกักเรือไว้ ในน้ำอันลึกตั้ง ๑๐๐ ศอก ฉันใด พระโยคาวจรก็ไม่ควรข้องอยู่ใน เครื่องยึดเหนี่ยว คือ ลาภ ยศ สักการะ การกราบไหว้บูชา ควร พิจารณาแต่ปัจจัยที่พอช่วยประทังร่างกายให้คงอยู่เท่านั้น ข้อนี้สมกับคำของพระสารีบุตรเถรเจ้า ว่า เครื่องขัดข้องใน เรือมหาสมุทร ย่อมไม่ลอยอยู่ มีแต่จมอยู่ข้างล่าง ฉันใด ท่านทั้ง หลายอย่าข้องอยู่ในลาภสักการะ อย่าจมอยู่ในลาภสักการะ ฉันนั้น ? ข้าแต่พระนาคเสน ที่ว่าควรถือเอาองค์ ๑ แห่งเสากระโดง นั้น เป็นประการใด องค์ ๑ แห่งเสากระโดง คือ ธรรมดาเสากระโดงย่อมยึดไว้ ด้วยเชือก รอก และใบเรือ ฉันใด พระโยคาวจรก็ควรเป็นผู้มีสติ สัมปชัญญะ ทุกเวลาย่างก้าว แลเหลียว คู่เหยียด ครองสังฆาฏิ บาตร จีวร ฉัน ดื่ม เคี้ยวกิน ถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะ นั่ง นอน ยืน เดิน ตื่น พูด นิ่ง ฉันนั้น ะ ข้อนี้สมกับคำของพระพุทธเจ้า ว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุ ควรเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะ นี้เป็นอนุสาสนีย์ * สำหรับเธอทั้งหลาย ดังนี้