ความเป็น “อรหัง หรือ ผู้ไกลจากกิเลส” : หน้า 18/132

ความเป็น “อรหัง หรือ ผู้ไกลจาก กิเลส" ของพระองค์นั้น เพราะพระองค์ทรง อาศัยธรรมกายภายในของพระองค์ไป เห็นไปรู้เท่าทันธรรมชาติกิเลสที่ทั้งหมัก ดอง ห่อหุ้ม ครอบงำ กัดกร่อน บีบคั้น พระพุทธคุณทั้งปวงของ บังคับ ใจของพระองค์มานานนับอสงไขย พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ล้วนมีเท เริ่มต้น มาจากความที่พระองค์ ทรงเป็น "อรทัง" ซึ่งแปลว่า "เป็นผู้ไกลจากกิเลส" ภพอสงไขยชาติไม่ถ้วนอย่างชัดเจน ว่า กิเลสเหล่านั้นเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และสามารถ ดับไปได้อย่างไร เมื่อทรงเห็น ทรงรู้เท่าทัน กิเลสเช่นนี้แล้ว จึงทำให้กิเลสหมดฤทธิ์ หมดอำนาจไปทันที ไม่สามารถย้อนกลับ มาหมักดอง ห่อหุ้ม ครอบงำ กัดกร่อน บีบคั้น บังคับใจของพระองค์ได้อีกต่อไป เสมือนกับดวงอาทิตย์ซึ่งมีรัศมีสว่างไสว เมื่อโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาในยามเช้า ย่อม ฆ่าความมืดที่ห่อหุ้มปกคลุมโลกให้หมด ไปตามลำดับๆ ได้ฉันใด ความสว่างของ ธรรมกายภายใน ซึ่งทำให้พระองค์ไป เห็นไปรู้เท่าหันธรรมชาติของกิเลส ก็ สามารถฆ่ากิเลสทั้งหลายให้หมดไปตาม ลำดับๆ ได้ฉันนั้นเหมือนกัน จากความสว่างโดยไม่มีที่สุดที่ ประมาณของธรรมกายของพระองค์ คือ สว่างยิ่งกว่าเอาดวงอาทิตย์ยามเที่ยงมา เรียงเป็นดวงๆ เต็มท้องฟ้า ก็ทำให้ พระองค์ทรงเห็น ทรงรู้ความเป็นไปใน อดีตทั้งหมด คือ ทรงสามารถระลึกชาติ ของพระองค์เองได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ที่ เรียกว่า ทรงบรรลุปุพเพนิวาสานุสติญาณ ซึ่งพระองค์ได้ตรัสอาการของการระลึก ชาติครั้งนั้นเอาไว้ในโพธิราชกุมารสูตรว่า เรานั้น ระลึกถึงขันธ์ที่เคยอยู่อาศัยในภพ ก่อนได้หลายประการคือระลึกได้ชาติ หนึ่งบ้าง สองชาติ สามชาติ สี่ชาติ ห้าชาติ กัลยาณมิตร 6 สิงหาคม ๒๕๕๑