พระพุทธเจ้าในภาคปฏิบัติ : หน้า 23/132

ACETYA เมืองกุสินารา” นี่ก็เป็น ความหมาย ของ พระพุทธเจ้าในภาคปริยัติที่เราร่ำ เรียนกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก เป็น พระพุทธเจ้าในฐานะที่ทรงเป็นบุคคลใน ประวัติศาสตร์เท่านั้น พระพุทธเจ้าในภาคปฏิบัติ แต่ว่าเมื่อเราได้ฟังคำเทศน์ในเชิง ปฏิบัติของพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัด ปากน้ำแล้ว เราจึงได้ความรู้ใหม่เพิ่มขึ้น มาว่า พระพุทธเจ้ามิใช่เป็นเพียงบุคคล ในประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นความหมายใน ภาคปริยัติเท่านั้น ยังมีพระพุทธเจ้าใน เชิงภาคปฏิบัติอย่างลึกซึ้งอยู่อีก คือ พระธรรมกายในตัวของพระมหาสมณะ ชาวอินเดียตระกูลโคดม ที่กล่าวมาแล้ว ข้างต้น และการจะปฏิบัติให้เข้าถึงระดับ ตรงนั้นได้ จะต้องปฏิบัติมรรคมีองค์ ๘ ให้ชานชานาญ จนกระทั่งใจหยุดใจนิ่งได้ จากความทุกข์ หลุดพ้นจากการเวียน สนิทที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เข้าถึงกาย ว่ายตายเกิด พระองค์แสวงหาวิธีการพ้น ทุกข์เป็นเวลา 5 ปี โดยทรงร่วมศึกษา จากเจ้าลัทธินักสอนศาสนาที่มีมากมาย ในสมัยนั้น รวมทั้งเวลาที่พระองค์ใช้ไป กับการทรมานตนเองอย่างรุนแรงเพื่อให้ พ้นทุกข์ แต่ก็ไร้ผล พระองค์จึงทรงละทิ้ง วิธีการของนักสอนศาสนาทั้งหมด และ ในที่สุดพระองค์ทรงได้ค้นพบวิธีการ ตรัสรู้ธรรมด้วยพระองค์เอง และต่อมา พระองค์ก็ได้เสด็จไปเผยแผ่พระพุทธ ศาสนายังแคว้นต่างๆ ในประเทศอินเดีย พระพุทธศาสนาจึงเกิดขึ้นมาในโลก พระองค์ประกาศพระศาสนา จนพระ ชนมายุได้ ๘๐ ปี จึงทรงปรินิพพานที่ ภายใน ที่เรียกว่า “ธรรมกาย” ที่อยู่ใน ตัวพระองค์ท่าน ธรรมกายที่อยู่ในตัวของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า นี่แหละคือ พระพุทธเจ้าพระองค์จริง มีลักษณะเป็น พระพุทธรูปเกตุดอกบัวตูม ใสเหมือนแก้ว ไม่ขุ่นมัว ซึ่งความรู้นี้ เป็นเรื่องใหญ่ นอกจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัด ธรรมกายที่อยู่ในตัวของ ปากน้ำแล้ว ไม่เคยมีใครในยุคปัจจุบันพูด พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถึงหรือบันทึกเป็นตำรับตำราไว้เลย นี่แหละคือพระพุทธเจ้า เมื่อเข้าใจถูกแล้วว่าพระพุทธเจ้า มีอยู่ถึงสองระดับ เราจึงจะหายสงสัยที่ ครั้งหนึ่งพระองค์ตรัสเอาไว้ว่า “ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย เมื่อไม่เห็นธรรม ก็ชื่อว่าไม่เห็น เราตถาคต” แสดงว่า ผู้ใดถึงแม้จะอยู่ใกล้ พระองค์จริง กัลยาณมิตร 9 สิงหาคม ๒๕๕๑