การทำความดีและการสร้างบารมี : หน้า 98/132

ของตัวเองจนเกินไป แต่จะนำมาเตือนตัว เรื่องเดียวคือธรรมะเป็นหลัก แล้วเราก็ เองและให้กำลังใจตัวเองว่า ไม่เป็นไร เรา ต้องทำให้ดีกว่านี้อีก ค่อยๆ เพิ่มสำหรับ บางเรื่อง มันก็ดีนะคะ ไม่อย่างนั้น บาง ครั้งพอลูกรู้สึกผิด ลูกก็จะรู้สึกผิดแบบโอ เวอร์ ซึ่งก็ไม่ค่อยจะดีนักใช่ไหมคะ เมื่อฉบับก่อนนั้น (ก่อนฉบับที่แล้ว) ตรึกธรรมะให้ได้ตลอดเวลา นั่นเคยตั้งใจ ทำหลายครั้ง วันแรกที่ตั้งใจ จะตรึกได้ มากที่สุด วันต่อมาจะรู้สึกอึดอัดและตรึก ได้น้อยลง แล้วก็หงุดหงิดเล็กล้มความ ตั้งใจอาจจะเป็นเพราะผิดวิธี ลูกอาจ จริงจังมากเกินไป เลยหงุดหงิดง่าย ก็คิดว่า คุณแม่เขียนว่าการสร้างบารมีของลูกใน จะปรับให้พอดี ปรับไปเรื่อยๆ ก็คงถึงจุด วัยชรา คุณแม่คงจะได้เล่ามองจากภพต่อไป อ่านแล้วสะดุ้งเหมือนกันนะคะ แม้คุณแม่ พอดีเอง เรื่องธรรมะ คงจะไปกำหนด เวลาไม่ได้ ลูกจะตั้งใจทำเป็นวันต่อวัน จะเขียนบอกว่า ไม่ต้องตกใจที่เขียนมา มากกว่า เพราะไม่อย่างนั้น ลูกคงอด อย่างนี้ แต่ก็พอดีตกใจไปแล้วนะคะ นั่นก็ กังวลไม่ได้ว่า อีกนานเท่าไหร่จึงจะถึงจุด เช้าใจบ้างที่คุณแม่บอกว่าเป็นเรื่องธรรมดา ที่เราต้องการและติดว่า ต้องทำให้สบายๆ จะ แต่อ่านแล้วยังอดสะดุ้งไม่ได้ ลูกคิดว่า ได้อยากทำเรื่อยๆ โดยไม่รู้สึกว่าสนใจ แต่ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ไม่มีอะไรให้ยึดติด เราอยากทำเองเพราะทำอย่างนี้แล้วสบาย ได้อย่างแท้จริงเลยล้วนแต่เป็นของชั่วคราว มีความสุข ตอนนี้ลูกก็ชอบตรึกถึงหลวง ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ แม้แต่ตัวเราเองที่เป็นกายมนุษย์อย่างนี้ พ่อวัดปากน้ำองค์เล็กๆ หรือไม่ก็องค์พระ ไม่มีอะไรให้ยึดติดได้ ก็ตาม ลูกรู้สึกว่า มีแต่ธรรมกายเท่านั้นที่ แต่ถ้านั่งในบางรอบก็ทำใจนิ่งๆ สบาย จะเป็นที่พึ่งได้อย่างแท้จริง ที่จะเป็นหลัก แล้วลูกก็รู้สึกเหมือนเช้าไปอยู่ข้างในแต่ก็ อย่างแท้จริงเลย ของใจ และมีอีกอย่างหนึ่งก็คือ บุญที่เรา ล้วนแต่เป็นของชั่วคราว เคยสร้างมา นอกจากนี้แล้วเมื่อตอนลูกยัง ยังไม่ทั้งหมดค่ะ บางทีลูกก็ถอนออกมา มันเหมือนกับลูกกำลังท่า อะไรเพลินๆ ไป แม้แต่ตัวเราเองที่เป็น มองไม่เห็นธรรมะนั้นหลวงพ่อท่านสอน เรื่อยๆ อยู่ แล้วลูกก็รู้สึกตัวขึ้นมา มันก็ กายมนุษย์อย่างนี้ก็ตาม ลูกว่า “หากเราทำ เราก็ได้ ใครว่าคนนั้น จะถอนค่ะ แต่จริงๆ แล้วลูกก็ยังอยากจะ ก็ได้ เราเข้าถึงเราก็รอด หลวงพ่อวัด นึกถึงองค์พระ เพราะรู้สึกว่ามั่นคงกว่า ลูกรู้สึกว่า มีแต่ธรรมกาย ปากว่าท่านไม่ได้หกหรอก หากทำจริงได้ (สำหรับลูก) เพราะบางครั้งเวลาลูกวางใจ เท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งได้ ทุกคน” ลูกก็พูดกับท่านว่า “หนูทำไปได้ นิ่งๆ แล้ว ถ้าไม่สบายจริงๆ ประสบการณ์ อย่างแท้จริง ที่จะเป็นหลักของใจ และมีอีกอย่างหนึ่งก็คือ บุญที่เราเคยสร้างมา ๒-๓ วัน ก็รู้สึกว่า ท่าต่อไม่ได้แล้วค่ะ” ท่าน จึงสอนว่า “หลวงพ่อว่าหนูไม่ได้ทำมากกว่า ทำไม่ได้ หากว่าทำต่อมันก็ต่อได้ เหมือน เวลาหนูตักข้าวเข้าปาก ถ้าหยุด มันก็ไม่ ต่อเนื่อง” นุ่นก็ตั้งใจว่า จะทำไปเรื่อยๆ วันนี้อาจจะดีหรือไม่ดีเท่ากับที่เคยทำก็ ช่างมัน ทำไปก่อนดีกว่าไม่ว่า การทำจริง ในความรู้สึกของนั่นก็คือ ให้ใจเหลืออยู่ จะไม่เกิด แล้วลูกก็หงุดหงิด อาจจะลองใช้ ๒ วิธี สลับกันค่ะ ตอนนี้มีพี่และน้องเพิ่มขึ้น รวมแล้ว ๒ คน คือ พี่ฝนกับน้องเจนนี่มานั่งสมาธิ กับนักเรียนอภิญญาลักระยะหนึ่ง เห็นทั้ง พี่และน้องก็ตั้งใจนั่งกันดีค่ะ พี่ฝนนั้น อารมณ์ดีตลอดเวลา และเรียนรู้ได้เร็ว ใน เรื่องการรับบุญต่างๆ (พีเค้ารับบุญกับนุ่น) กัลยาณมิตร ๖ สิงหาคม ๒๕๕๑