การสนทนาระหว่างพระเจ้าโกศลและพระเจ้ามหาสีลวราช : หน้า 92/132

เมื่อพระเจ้ามหาสีลวราชเสด็จเข้าไปยังห้องบรรทมได้ทอด พระเนตรเห็นพระเจ้าโกศลหลับสนิทอยู่จึงทรงวาง พระขรรค์ลงบนอุทรของพระเจ้าโกศล พระเจ้าโกศลทรงตกพระทัยผวาตื่นขึ้น ทอดพระเนตรเห็นพระเจ้ามหาสีลวราช ยืนอยู่ใกล้ เหมือนเห็นพญามัจจุราชมา ยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อพระเจ้าโกศลทรงสำรวมพระสติได้แล้ว จึงตรัสถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ ถึงเหตุที่พระเจ้ามหาสีลวราชทรง รอดชีวิตและกลับมาถึงห้องพระบรรทมได้ พระเจ้ามหาสีลวราชทรงปลอบให้หายหวาดกลัว แล้วตรัสเล่าเรื่อ ทั้งหมดให้ฟัง ทั้งยังทรงย้ำว่ามิได้ทรงถือโทษแต่อย่างใด พระเจ้าโกศลทรงนึกละอายพระทัยยิ่งนัก หม่อมฉันสำนักถึงความผิดและได้ซาบซึ้งในพระคุณ ของพระองค์แล้ว หม่อมฉันขอกระทำสัตย์สาบานว่า จะไม่ประทุษร้ายต่อพระองค์อีก และจะขอเป็นผู้ถวาย การอารักขาพระองค์ ตลอดจนพลเมืองมิให้ได้ รับอันตรายจากโจรผู้ร้ายใดๆ เลย ข้าแต่มหาราชา หม่อมฉันได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์ แต่กลับมิได้ซาบซึ้งถึงพระคุณสมบัติของ พระองค์เลย นับว่าเลวทรามต่ำช้ายิ่งนัก แม้แต่พวกยักษ์ซึ่งชอบกินเลือดเนื้อผู้อื่น ได้ชื่อว่าหยาบคายร้ายกาจ แต่ยังรู้ถึงพระคุณ สมบัตอันเลิศของพระองค์ เมื่อพระเจ้าโกศลทรงกราบขอขมาแล้ว จึงทูลเชิญพระเจ้ามหาสีลว ราชให้เสด็จขึ้นบรรทมในที่ที่ต่ำกว่า กัลยาณมิตร (0) สิงหาคม ๒๕๕®