การอธิษฐานและความสำเร็จ : หน้า 97/132

มีศรัทธานะคะ เพียงแต่อาจจะใช้คำให้เข้า กับเหตุการณ์ แล้วนั่นก็เคยหลายครั้ง ที่ จะนึกถึงสิ่งที่นุ่นบูชาไว้ตรงกลาง แล้วนึก อธิษฐานซึ่งต้องอธิษฐานตอนที่ใจนิ่ง ๆ แล้วนั่นก็จะรู้สึกเชื่อมั่นขึ้นมาว่าจะสําเร็จ ส่วนมากมักจะเป็นไปตามคำอธิษฐาน ยกเว้นแต่ว่า พออธิษฐานเสร็จแล้วคิดว่า คงจะไม่สำเร็จแน่เลย แต่ลูกไม่ได้ อธิษฐานอย่างเดียวนะคะ ก็ต้องประกอบ เหตุด้วย ไม่เช่นนั้นก็คงเป็นไปได้ยากที่จะ สำเร็จสมความตั้งใจ คงจะมีไม่กี่อย่างที่ เราได้มาโดยเปล่า ที่ลูกเห็นก็คงจะ เป็นความเสื่อมของร่างกาย เพราะนั่งอยู่ ลูกพลาดไปที่มัวแต่ ประมาทอยู่ที่ว่ายังมี เวลาอีกมาก ทั้งๆ ที่จริงแล้ว เวลา เฉยๆ ก็สามารถเลื่อมลงได้ตลอดเวลา ท่านก็รอดพ้นแล้ว” นั่นก็เริ่มเห็นแล้วค่ะ ว่า แต่ของอย่างนี้ได้มาฟรีๆ ก็คงไม่มีใคร คุณยายท่านทั้งรอดและปลอดภัย นั่น อยากได้ค่ะ ก็ลูกเห็นว่า มีแต่คนไม่อยากแก่ นี่แหละที่ยังไม่ปลอดภัย ๑๐๐% ยังเหลือ หรือไม่อยากเจ็บไม่อยากตายทั้งนั้น แต่ อีกมากที่จะต้องทำให้สมบูรณ์แข่งกับเวลา เราก็ต้องเป็นอย่างนั้น แม้ว่าจะกลบ ของตัวเอง และควรจะเลิกประมาทได้แล้ว เกลื่อนด้วยการแต่งตัวหรืออะไรก็ตาม เพราะรู้สึกว่า เวลาผ่านไปเร็ว บางครั้งก็ เรารู้ดีว่าสังขารเริ่มเสื่อมลงและมีการ เร็วเกินกว่าที่ลูกจะรู้ตัวพอที่จะคว้าอะไร เปลี่ยนแปลง พอนึกถึงตรงนี้ นุ่นนึกถึงที่ ได้ทัน มันจะเป็นบทเรียนที่บอกให้รู้ว่า ผ่านไปเรื่อยๆ ทุกวินาที หลวงพ่อเคยพูดไว้ว่า "สังขารเสื่อมลง แต่ ลูกพลาดไปที่มัวแต่ประมาทอยู่ที่ว่ายังมี ใจต้องเจริญขึ้น” ก็ต้องพยายามให้ได้อย่าง เวลาอีกมาก ทั้งๆ ที่จริงแล้ว เวลาผ่าน นั้นถึงจะดี ใช่ไหมคะ นั่นก็คิดตามว่า ถ้า ไปเรื่อยๆ ทุกวินาที เป็นนาที เป็นชั่วโมง เราต้องแกลง ก็น่าจะทำให้มีสิ่งที่ดีมา เป็นวันแล้วก็เป็นปี ไม่เคยหยุดเลย และ แลกเปลี่ยน ให้มันสวนทางกัน จะได้รู้สึกว่า ไม่เคยรอใคร หมุนเวียนไปเรื่อยๆ และน่า ยิ่งอยู่ยิ่งมีคุณค่า ไม่ใช่ยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกว่า ความแก่ ความเจ็บ ความตายมาสู่เรา คุณค่าเราลดลง นั่นดูคุณยายเป็น จนหมดเวลา แบบอย่างว่า แม้สังขารของท่านจะเลื่อมลง เขียนไปเขียนมารู้สิกฟังลูน่ากลัว แต่ธรรมะภายในของท่านก็ละเอียดมาก แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ นะคะ ลูกก็ แล้วก็เห็นว่า มีแต่คนอยากเข้าใกล้ท่าน ตั้งใจว่า จะทำให้ดีที่สุด แต่ไม่ซีเรียสค่ะ คือ อยากดูแลท่าน หลวงพ่อท่านเคยสอนนั้น อาจจะมีบางเวลาที่ลูกเผลอไปบ้าง หลุด เมื่อไม่นานนี้เองว่า “ให้เอาคุณยายเป็น จากการทำความดีไปบ้าง แต่ลูกจะไม่น่า แบบอย่าง เห็นไหมจ๊ะ แม้ท่านจะป่วย แต่ สิ่งนี้มาทำให้รู้สึกผิดจนมั่นทอนกำลังใจ เป็นนาที เป็นชั่วโมง เป็นวันแล้วก็เป็นปี ไม่เคยหยุดเลย และ ไม่เคยรอใคร หมุนเวียนไปเรื่อยๆ และน่าาความแก่ ความเจ็บ ความตาย มาสู่เราจนหมดเวลา กัลยาณมิตร ๕ สิงหาคม ๒๕๕๑