ข้อความต้นฉบับในหน้า
ส่วนเจนนี่ก็มีประสบการณ์ภายในที่ดี และ ญาติๆ ที่อยากจะให้นุ่นไปเรียนต่อต่าง
น่ารักเช่นเดียวกันค่ะ ก็คงมาอยู่สักช่วงหนึ่ง ประเทศหรือเข้าโรงเรียนนานาชาตินั้น
แคบๆ แต่ลูกเห็นแล้วว่า
ในวันอาทิตย์ต้นเดือนที่ผ่านมามีพิธี หากว่าเขามาถามอีกคุณแม่ก็ตอบได้เลย
หล่อพระธรรมกายประจำตัว นั่นก็ได้ขึ้นไป ค่ะว่า ลูกทราบแล้วจะ และรู้สึกดีใจที่เป็น ชีวิตของลูกซึ่งคนอื่น
หล่อด้วย ตอนแรกก็รับ "มหาสุวรรณนิธิ” ห่วงลูก แต่อย่าให้ลูกไปทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ อาจจะดูว่าอยู่ในกรอบ
จากพระอาจารย์ แล้วก็อธิษฐาน พอได้ เลย (จริงๆ แล้วคือ ไม่ใช่หน้าที่นั่น) ลูก
เวลาก็วาง “มหาสุวรรณนิธิ” บนรางเหล็ก อยู่ตรงนี้เพราะกำลังแสวงหาสิ่งที่
จากนั้นก็กลิ้งลงเบ้าหลอมพอดี ก็มีปีติค่ะ ประเสริฐให้กับชีวิต คุณแม่จะบอกอย่างนี้
ตั้งใจไว้ที่กลางกายเกือบตลอด ขณะที่ ก็ได้ค่ะ คงจะไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะไม่
ประกอบพิธีฝนก็ตกลงมา ลูกอดคิดไม่ได้ว่า นานก็คงจะลืมไปเอง เพราะชีวิตคนมี ลูกไม่มีพัน&นาการของ
หากพระเดชพระคุณหลวงพ่อไม่ได้มีดำริ อะไรให้ทำอีกเยอะแยะมากมาย นั่นรู้สึก ชีวิต หรืออย่างน้อยมัน
ให้สร้างสภาธรรมกายสากลแล้ว เราคงจะ ดีใจที่มีคุณแม่ที่เข้าใจและสนับสนุนให้ลูก ก็น้อยลงมากเหมือนนก
ทุลักทุเลน่าดู เป็นเพราะท่านมองการณ์ไกล อยู่ ยู่ในเส้นทางนี้ นั่นไม่รู้จะพูดกับคุณแม่
ลูกๆ จึงสามารถสร้างบารมีได้สะดวก อย่างไรถึงความรู้สึกของลูก ตอนแรก ลูก
และเต็มที่ในงานพิธีนี้ ลูกก็เห็นคุณแม่
เหมือนกันค่ะ เห็นชัดเลยค่ะ
ใจลูกเป็นอิสระและ
กว้างขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ที่โบยบินไปในอากาศ
ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หวั่นไหวต่อ และลูกคงไม่กลับไปสู่
ความคิดเห็นของคนอื่น ลูกไม่อยากมี สภาวะเดิมที่ลูกจากมา
ในจดหมายฉบับก่อนที่คุณแม่เล่า เรื่องนี้อยู่ในใจ เพราะจะทำให้นั่งสมาธิได้
ให้ฟังถึงญาติ ลูกก็รู้สึกดีใจที่ยังมีใครระลึก ไม่เต็มที่ แต่ตอนนี้ ไม่มีเรื่องนี้อยู่แล้วค่ะ
นึกถึงนั่นอยู่ และก็ดีใจที่ความตั้งใจของ ลูกรู้แล้วว่า ลูกควรจะตัดสินใจเรื่องชีวิต
กัลยาณมิตร) สิงหาคม ๒๕๑