การให้กำลังใจและการทำความดี : หน้า 80/132

บุญทุกอย่างที่เธอท่าไว้ เล่าได้ถูก ต้องโดยเธอไม่ต้องรายงาน แล้ว คุณสว่างก็เล่ารายละเอียดต่างๆ ให้ฟัง เท่ากับเธอเป็นพยานยืนยัน ความรู้ทางพุทธศาสนาได้เป็น อย่างดี ป่าจึงนำมาเล่าให้คุณฟัง เป็นกำลังใจ ทำความดีไปเถิดค่ะ ใครไม่เห็นไม่ต้องสนใจ ตัวเราและ ยมโลกเห็นก็พอใจแล้ว ป้ารู้จักคุณสว่างมาหลายปี เป็นคนมาวัดบ่อย แม้จะไม่ใช่คน รารวย แต่ก็ชอบร่วมทําบุญเรื่องนั้น เรื่องนี้กับหมู่คณะอยู่เป็นประจ่า เธอสารภาพว่าแต่เดิมไม่ทราบเป็นอย่างไร รู้สึกไม่ใคร่ ชอบป่า (เรื่องนี้ป้ารู้จักตัวเองดี เป็นคนชอบพูดอะไร ตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ดีว่าดี ไม่ดีก็ตำหนิออกไปเลย ไม่ใช่ คนพูดอ่อนหวาน) ครั้นเมื่อคุ้นเคยกันมากขึ้นความรู้สึก ของเธอจึงเปลี่ยนไป ที่เรียกว่าคุ้นเคยเพราะเธอมักน่าา ปัญหาต่างๆ เกี่ยวกับตนเอง ครอบครัว ตลอดจนหน้าที่ การงานมาเล่าให้ฟังอยู่เสมอ ล้วนแต่เป็นปัญหาหนักๆ แทบทุกเรื่อง ป้าก็ให้คำแนะนำ ชี้แจงไปตามสติปัญญา เธอก็เชื่อบ้าง ไม่เชื่อบ้าง ทำตามบ้าง ไม่ทำบ้าง ปัญหา มีอยู่เรื่อยๆ ไม่รู้จบ ระยะท้ายๆ ปัญหาเริ่มหนักขึ้นๆ จนแก้ไม่ตก เป็นปัญหาที่คุณสว่างไม่ใช่คนก่อเอง เป็น เรื่องที่คนอื่นทําให้ กระทั่งเมื่อวันอาทิตย์ต้นเดือน ๓ พฤษภาคม ๔๑ ป้าเห็นหน้าเธอแล้ว ไม่มีความสว่างเหลืออยู่เลย หมอง คล้ำหมดราศรี ดวงตาเลื่อนลอยเหมือนคนใกล้เสียสติ ป้าเห็นแล้วใจห่อเหี่ยว หดหู รู้ทันทีว่าครั้งนี้ปัญหาต้อง ถึงจุดวิกฤติ หนักหนาสาหัสที่สุดแน่ๆ เธอเหมือนคน ใกล้ตาย ป่าไม่อยากคุยด้วยจริงๆ ถ้าวิ่งหนีได้ก็อยากหนี รู้ตัวดีว่าหมดหนทางแนะนำแล้ว แต่เมื่อทำไม่ได้และเธอ เดินตรงมาหา ป้าก็ตั้งสติสอนตนเองว่า หน้าที่ของเรา คือให้ข้อคิด ให้กำลังใจผู้คน เป็นการให้ธรรมเป็นทาน AMMANA CETIYA เป็นบุญกุศลอย่างหนึ่ง อดทนฟัง เถิดนะ เผื่อจะหาทางออกได้ ทำความทุกข์ของอีกฝ่ายให้ลดลง ไปบ้างก็ยังดี เมื่อฟังคำบอกเล่าก็ เป็นจริงตามนั้น คือเธอกำลังห้าม ตนเองไม่ได้ คิดแค้นใจคนที่ทำร้าย เธอ ใจวนเวียนคิดแต่เรื่องแก้แค้น จนไม่เป็นอันกินอันนอน ราวกับจะ กลายเป็นบ้าไป ป่ารับฟังเรื่องทั้งหมดด้วย ความเห็นใจ มองไม่เห็นทางออกที่ จะเอาผิดกันทางกฎหมายเพราะ ขาดพยานหลักฐาน จึงได้ให้ข้อคิด ทางธรรมไปว่า “เรื่องต่างๆ อะไรที่เกิดขึ้นแก่เรา อย่านึก ว่าใครอื่นมาทำให้ แท้จริงแล้ว เป็นเรื่องที่เราสร้างเหตุ ไว้ก่อนทั้งสิ้น เป็นเหตุในชาติไหนไม่รู้ ผลเพิ่งตามมาถึง เราในชาตินี้ ระลึกชาติได้ก็จะเห็น คนที่ทำร้ายเรา ไม่ว่า จะด้วยความรักหรือความเกลียดก็ตาม ล้วนแต่เราเคย ทำเขาไว้ก่อนทั้งสิ้น คิดดูซี คนในโลกมีเป็นพันๆ ล้านคน ทำไมเรา ไม่เจอคนอื่น ทำไมต้องเจอคนนี้ ถ้าไม่มีเวรผูกกันเอาไว้ จะเจอกันได้ยังไง ขอให้ดัดใจปลงให้ดก อโหสิกรรมให้ เขาไปเสีย อีกไม่นานเราก็ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ปล่อย ให้เวลาที่มีอยู่หมดไปด้วยความเสียใจ ความโกรธแค้น ย่อมขาดทุน เสียประโยชน์ไปเปล่า สู้เอาเวลาที่เหลืออยู่ ก่อนตายตั้งแต่นี้ สร้างบุญกุศลติดตัวไปให้มากที่สุดดีกว่า เลิกสนใจ เลิกเกี่ยวข้องกับทุกๆ คน ไม่ว่าจะดีกับเรา หรือร้ายกับเรา ทำตัวเองให้มีบุญมากๆ เข้าไว้ เกิดชาติ หน้าจะได้พบแต่สิ่งดีๆ ไม่ต้องเจออะไรเลวๆ อีก การคุยกันครั้งนี้ ป่าคิดว่าเธอรับฟังคำแนะนำของ ป่าอย่างจริงใจ กล่าวคำว่า “จริงซึดะอโหสิเสีย” ป้ามอง เห็นแววตาของเธอดูมีชีวิต ชุ่มชื่นและมีความหวังขึ้นมา ชั่วครู่ รอยยิ้มที่มอบให้ป่า ทำให้ป่ามั่นใจลึกๆ ว่า เธอ รอดแล้ว ไม่ต้องไปฆ่าใครตาย หรือฆ่าตัวเองตาย แล้ว กัลยาณมิตร ฟิ^ สิงหาคม ๒๕®®