นิทานสุภาษิต: โจรชิงกำไลมือ : หน้า 66/132

นิทานสุภาษิต โดย จกนวุฑฺโฒ ภิกขุ โจรชิงกำไลมือ เ ช้าวันหนึ่ง มีสตรีชาวเมืองจีมือ แคว้นนี้คนหนึ่ง ถือตะกร้าเดินตรงไปจ่ายตลาด ครอบครัวของเธอ ร่ำรวยมาก และเธอก็เป็นคนชอบแต่งตัวประดับประดา เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่จึงเป็นชุดทันสมัยสวยงาม ที่ข้อ มือขวาของเธอก็สวมกำไลทองคู่หนึ่ง สะท้อนแสง อาทิตย์เป็นประกายแวววับทีเดียว เธอเดินออกจากบ้านไม่นาน ก็รู้สึกตัวว่ามีชายคน หนึ่งเดินตามติดอยู่เบื้องหลัง รักษาระยะห่างจากตัวเธอ ไม่ไกลนัก เธอรู้สักระแวงสงสัยอยู่บ้าง แต่พอคิดดูอีกที ชายคนนั้นแต่งตัวสุภาพเรียบร้อย มีท่าทางเป็น สุภาพบุรุษไม่เหมือนคนร้าย ดังนั้นจึงไม่ได้เอาใจใส่ อะไรอีก เมื่อเธอเดินเกือบถึงตลาด สองข้างทางเป็นร้านค้า เรียงราย ผู้คนเดินไปมาบนถนนขวักไขว่ คาดไม่ถึง ใน ขณะนั้นเองชายคนนั้นก็ลงมือชิงเอากำไลทองที่ข้อมือ ของเธอ และวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เธอรีบร้องตะโกน เสียงดังขึ้นทันทีว่า “ช่วยด้วย ช่วยจับโจรด้วย เขาชิงเอา กำไลทองของฉันไป” ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างช่วยกันไล่ตามโจรคนนั้นไป ชั่วครู่เดียวก็จับได้ ส่งไปสถานีตำรวจ ที่สถานีตำรวจ ชายคนนั้นยอมรับสารภาพแต่ โดยดีว่า ตนแย่งชิงเอาของของคนอื่น พร้อมกับคืน กําไลทองคู่นั้นให้ตารวจ ตำรวจถามเขาว่า “ฉันรู้สึก ประหลาดใจมาก สถานที่เกิดเหตุเป็นย่านการค้า มีผู้คน พลุกพล่าน เจ้าชัดๆ อยู่แล้วว่าหนีไม่รอดแน่แล้ว ทำไมยังลงมือชิงของของคนอื่นอีก” โจรชิงกำไลคนนั้นตอบว่า “ตั้งแต่เริ่มต้น กระผม ก็ไม่ได้เห็นผู้คนที่เดินไปมาใดๆ ทั้งสิ้น ดาของกระผม มองเห็นแต่กําไลทองที่ส่งประกายแวววับคู่นั้นเท่านั้น ท่านสาธุชนทั้งหลาย เราอ่านเรื่องนี้แล้ว ลูเผินๆ อาจมีความรู้สึกขำๆ ว่าคนโง่ๆ อย่างนี้ก็มีในโลก แต่ขอ ให้ลองตรึกตรองให้ดีเถิด เราจะพบว่าคนในโลกเป็น เหมือนโจรชิงกำไลทองคนนี้มากมาย แม้ตัวเราเองบาง ครั้งก็อาจเคยเป็น การกระทำ อาจไม่ได้รุนแรงถึงขนาด กัลยาณมิตร ดู?' สิงหาคม ๒๕^®